L I T T L E B U M

8

Waarom natuurlijk ouderschap niet alternatief is ♥

Ik geef borstvoeding, al 19 maanden. Best wat langer dan gemiddeld. Ook hebben we Mila heel veel gedragen als baby en ook nu ze een lopende dreumes is dragen we haar nog af en toe. Samen slapen doen we parttime, Mila heeft altijd vers eten gekregen, we laten haar niet huilen en doen een poging tot onvoorwaardelijk zijn. Je zou dus kunnen stellen dat ik in het hippie-hokje pas. Met mijn gekke natuurlijk ouderschap. Waarom dat juist niet gek is als je kijkt naar de behoeften van een mini onderbouw ik graag!

Nou ben ik alleen niet zo gek op hokjes. Ook niet op kasten waar mensen uit zouden moeten komen. Hoezo? Als hetero hoeft dat toch ook niet? Anyways, mensen in hokjes plaatsen is redelijk naar en hoewel ik me er zelf ook schuldig aan maak vind ik dat ze allemaal afgeschaft moeten worden. Maar, als we dan toch even in hokjes denken, gewoon voor het gemak, hoor ik vast bij het hippie-hokje. En samen met mij zitten er nog wat ouders in het hippie-hokje. De grote minderheid is dat hoor, de rest vind ons raar. Moeilijk doen misschien wel.

Ik voel me niet beter maar soms weet ik het wel beter

Ik merk onder ouders die het natuurlijk ouderschap volgen dat ze het echt op die manier ervaren. En dat komt dan vooral door opmerkingen, verbroken contacten en ‘de blik’ die onder veel moeders die overal voeden bekend is. Er wordt naar ons (om het maar even te categoriseren) verwezen met titels als ‘borstvoedingsmaffia’ en zinnen als ‘oh daar heb je weer zo’n perfecte moeder die alles beter weet.’ en varianten daarop. Tsja, je zou het maar echt beter weten.

Ik voel me niet beter dan een andere moeder eigenlijk, maar ik denk soms wel dat iets beter weet. Af en toe speur ik het hele internet af en lees ik stukken van betrouwbare bronnen. Ik vraag  soms professionals zoals een lactatiekundige om advies. Ik heb mijn huiswerk netjes gedaan, baseer mijn mening niet langer op door de fabrikant zelf gefinancierde onderzoeken. Want: hoe betrouwbaar zal de uitkomst daarvan zijn denk je?! Ik heb respect voor goed overwogen keuzes, altijd. Soms met moeite hoor, als ik me ergens totaal niet in kan vinden vind ik het echt wel lastig om me erin te kunnen verplaatsen. Maar komop, de zin ‘Mijn kind is ook gewoon groot geworden hoor’ kan ik echt niet meer horen en getuigt van weinig kennis.

Hoe werkt een baby, wat zijn zijn behoeftes?

Wat ik zo mega gek is, is dat er een heleboel mensen zijn die denken dat een baby zich aan kan passen aan papa en mama (of variaties hierop). Natuurlijk ziet iedereen het ouderschap anders, maar sommige mensen verwachten onrealistische dingen van baby’s en ik denk dat aanstaande ouders hierom beter geïnformeerd moeten worden over hoe een baby werkt. En vooral wat de behoeftes van een baby zijn. Voor een baby zijn liefde, voeding en verzorging van levensbelang. Al die dure babyspullen zijn hartstikke leuk om te kopen en vaak ook mega handig om te hebben, maar kunnen op geen enkele manier vervangen wat jouw kindje echt nodig heeft: JOU!

Kiind schreef er al eens een mooi artikel over, over hoe die baby’s nou werken. Want alle baby’s die geboren worden hebben dezelfde behoeften, of ze nou hier geboren worden, in Afrika, China of Zuid Amerika. Dat doet er helemaal niet toe. Als je uit al die landen baby’s zou vergelijken met elkaar zal je zien dat ze allemaal gaan huilen als hun mama uit hun buurt is, heel normaal ook, hun mama houdt hen veilig. Alle baby’s willen best regelmatig wat melk, daarom voedt je het liefst op verzoek en geef je kleinere beetjes. Ze hebben een enorm sterke behoefte aan lichaamscontact, het ene kindje misschien wel iets meer dan het andere kindje, maar die aanraking hebben ze echt nodig. Letterlijk nodig om te overleven.

Baby’s kunnen zich niet aanpassen, ouders wel

De ouders van nu zijn vooral bezig met het leven voorzetten zoals het was voor de kinderen. Ik vind dat heel lastig omdat ik dat zelf niet zo ervaar. Ik zie veel om me heen dat er geadviseerd wordt om baby’s zo snel mogelijk over te laten gaan op een paar grote flessen per dag, ze in eigen bed te laten slapen en vooral zelf inslapen is een must. Maar… Op wie is dit gericht? Het is totaal niet kindgericht als je nog eens nadenkt over de behoeftes van de kindjes. Het is erop gericht dat het makkelijk is voor de ouders. En dat is keihard, zo ervaar ik het ook als ik nu terugkijk en me realiseer dat we teveel verwachtten van Mila. Maar het is wel heel erg belangrijk om erover na te denken, het aan mensen te vertellen, het in te zien.

Het kind moet het uitgangspunt zijn bij keuzes binnen het ouderschap

We hoeven qua opvoeding niet allemaal op 1 lijn te zitten. Ik denk ook dat er bepaalde aspecten zijn binnen het ouderschap waarbij je keuzes moet maken die het makkelijker maken zodat het haalbaar blijft. Alleen denk ik wel echt dat het kind het uitgangspunt moet zijn en niet de ouders. Er zijn namelijk een heleboel manieren om het makkelijk te maken voor de ouders die ook nog eens inspelen of die baby-behoeftes. Samen slapen en dragen zijn er al twee.

Het begint echt bij goede kennis. Lees eens over het oprekken van het maagje bij het geven van grote voedingen. Lees eens wat stukken over drinkgedrag van baby’s. Vertrouw op jouw kindje als het nog een borst of fles wil. Want ook met flesvoeding (kunst- of donormelk) kan je op verzoek voeden. Verdiep je in wat het doet met een baby als het zichzelf in slaap huilt. Verplaats je in de weerloosheid, het huilen totdat je het opgeeft omdat er toch niemand komt. Dat is niet omdat ze het begrijpen, een baby is niet bezig met jouw gevoelens, dat is omdat ze het opgeven. Ga op zoek naar oplossingen bij jezelf. Zeg andere dingen af, vraag hulp (ZO MOEILIJK MAAR ZO WAARDEVOL), take baby steps en vertrouw op je gevoel.

Vertrouwen hebben, heel belangrijk

Dat laatste is ook enorm waardevol. Als ik lees over slaaptraining bij kleine kinderen lees ik altijd dat de ouders het zo verschrikkelijk vinden. Waarom doe je het dan lieve papa of mama? Waarom volg je je gevoel niet, luister je niet naar je kindje? Als het zo verkeerd voelt kan het toch niet de beste oplossing zijn. Ookal is het zwaar, enorm zwaar soms, jouw kindje heeft jou nodig. Hij/zij heeft best een tijd in jouw veilige buik gezeten en de wereld is erg overweldigend. De geluiden zijn hard, mama is niet meer de hele dag dichtbij en als er honger is is er niet meteen eten. De situatie is voor iedereen nieuw en anders, het heeft tijd nodig. Soms duurt het een paar maanden, soms jaren. Maar het komt. Ooit zal je verlangen naar de dagen dat je mini eindeloos bij je wilde zijn.

Maak je eigen keuzes, baseer ze op jouw situatie en jouw kind. Maar zie de behoeftes van jouw kind en kom die tegemoet. Accepteer dat je leven anders is en het soms moeilijk is tijd te vinden voor jezelf. Maak die tijd dan wel, neem hulp aan van mensen die je vertrouwt. En lees je goed in, volg geen adviezen die gebaseerd zijn op een generatie die wel groot geworden is, maar veel verdrietige dingen veroorzaakt. De gevoelens en behoeften van je kindje volgen is niet dom, zwak of verkeerd, in mij ogen is het zelfs te beste keuze die je kan maken.

Liefs,

Alicia

 

APAtechment parentingmamaNAnatuurlijk ouderschaponvoorwaardelijkouderschap

littlebumnl • 17 juni 2017


Previous Post

Next Post

Comments

  1. Monique van Lent 18 juni 2017 - 10:23 Reply

    Supergoed artikel, bedankt!

    • littlebumnl 18 juni 2017 - 10:30 Reply

      Dankjewel Monique! ☺️

  2. Krullinda 23 juni 2017 - 13:24 Reply

    ❤ zoveel dingen zo herkenbaar maar ik vind mijzelf totaal geen hippie maar gewoon een moeder

    • littlebumnl 23 juni 2017 - 13:44 Reply

      Was ook meer grappig bedoelt haha. Ik vind mezelf ook gewoon mama, maar dan in vergelijking met wat ik in de ouders van nu lees erg alternatief haha. Ben ik blij om hoor ☺️

  3. Cindy 1 juli 2017 - 23:05 Reply

    Amen!! Had het zelf kunnen schrijven. Vooral dat slaaptraining gedeelte. Pijnlijk om steeds tegen te komen online, mama’s die posten: ze huilt nu nog in bed..

    Dan denk ik echt; pfff..

    Maar goed leven en laten leven

    Mooie blog

    • littlebumnl 1 juli 2017 - 23:25 Reply

      Lastig soms he.. ik snap je goed. In sommige gevallen geef ik puur informaties wat info en kunnen mensen ermee doen wat ze willen. Gewoon, om een perspectief te bieden op een aardige manier ☺️

  4. Sheila 2 juli 2017 - 21:54 Reply

    Ik snap wat je zegt, maar vind je blog ergens ook kort door de bocht. Want ik herken wel het hokje waar je een moeder in plaatst die in jouw ogen niet helemaal kiest vanuit de behoefte van het kind.

    Ik voed op verzoek. Het gedrag van mijn kind geeft aan wat ik wel of niet kan doen. Maar dit gaat heel goed samen met wat ik wil. Ik vind het prettig om mijn kind wel snel alleen te laten slapen. En ik was niet van plan om te stoppen met backpacken toen ik moest werd. Dus bereid ik mijn kind daar op voor. Of ik dus zo’n ouder ben die niet kijkt en luistert naar mijn kind? Totaal niet. Want ik zie het terug in mijn zoontje. Ik krijg complimenten hoe makkelijk hij is wn hoe flexibel. Dat hij altijd blij en vrolijk is. Hoe hij zich op z’n gemak voelt overal en nergens. Op vreemde slaapkamers, in vreemde landen. We spelen spelletjes als we vluchten maken van 12 uur en hij huilt geen minuut. Mijn dochtertje van 2,5 maand lijkt net zo relaxed. Het leven is voor mij weinig veranderd. Maar dat komt doordat ik de behoefte van mijn kinderen perfect weet te combineren met die van mij. En dat werkt ook.

    En mijn ouders deden het vast weer anders. Maar ik ben er ook groot op geworden en kan me niets herinneren van de momenten dat ze me misschien iets langer lieten huilen . Niet dat ik mijn kind onnodig laat huilen. Maar soms ontkom je er niet aan. Als je er twee hebt, moet je je aandacht nou eenmaal verdelen.

    • littlebumnl 2 juli 2017 - 22:03 Reply

      Wat fijn dat jouw kindjes zo gemakkelijk kunnen schakelen zeg! Klinkt heerlijk!

      Ik denk dat je je vooral in moet beelden dat zoiets niet zou gaan met kinderen die compleet overstuur zijn wanneer ze ook maar mee gaan om boodschappen te doen. In zo’n geval zou ik het egocentrisch vinden als je als ouder dan bewust ervoor kiest om een lange, verre reis te maken. Daar heeft je kindje niks aan en raakt er enorm van van slag, dan ga je voorbij aan een behoefte. Nu kan ik alleen maar zeggen dat ik het super vind dat dat kan ☺️ Ook als een baby even huilt omdat je bijvoorbeeld op het toilet zit of de oudste ergens mee helpt is nauwelijks te voorkomen, maar daar doel ik ook absoluut niet op in mijn artikel!

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *