L I T T L E B U M

Waarin Mila op haar mama lijkt ♥

Lijken op is redelijk relatief. Want ieder kind is uniek blablableeeergh gezeur. Laat mij als moeder gewoon blij zijn met het feit dat ze OOK iets van mij heeft. Ik heb haar bijna 9 maanden rondgedragen, gebaard, voed haar met m’n borsten die inmiddels nog lager dan mijn knieën hangen en doe ALLES voor die draak. LAAT MIJ DAN GENIETEN VAN HET FEIT DAT ZE OP MIJ LIJKT DANKJEWEL.

Sorry voor mijn geschreeuw, oprechte excuses. Maar ik vermoed echt dat er toch minstens een handjevol mamskies erg gefrustreerd zijn omdat de kids op hun papa lijken. Je hebt er ook van die hippe plaatjes van enzo. Helemaal omdat papa zich de schompes werkt en amper thuis is. Ik doe het zware werk. Ik verschoon als die stinkluiers en mag ze als klapper op de vuurpijl ook nog eens in de wasmachine smijten, verplaatsen naar de droger (sorry milieu) en opruimen als ze weer poepvrij zijn. Maar goed, daar gaat dit hele artikel natuurlijk niet over. We gaan het vandaag hebben over al die fijne karaktereigenschappen die Mila deelt met haar miem. En dat ben ik. Mensen die mij kennen houden hun hart al vast nu, ik heb nogal wat excentrieke eigenschappen en kan reeeedelijk licht ontvlambaar zijn.

Nou, hier komen ze dan hoor. Van die dingetjes waarin Mila op mij lijkt en waarop je zeker geen commentaar hoeft te leveren zo van ‘kinderen zijn zichzelf, niet een kopie van hun ouders’. Alleen stomme ouders denken zo.

1. Mila is een meisjes meisje. Je weet wel, van die huppel mutsjes. Die van make uppen en poppen houden. I knoooow, ze is pas 14 maanden. Maar ze heeft al een mini kaptafel en houten lipsticks. En dat is alleen maar door mij in huis gehaald omdat ze anders continu met mijn hele dure *kuchkuch* make up ervandoor gaat.

2. Net als haar mama is Mila best gevoelig. Sommige kindjes hebben dat volgens mij gewoon iets meer dan andere. Maarja, wat weet ik er nou van he. Met mijn 21 lentes jong. Mila voelt mij gewoon heel erg aan. Als ik down ben is zij het ook. En ze is dan heeel lastig en vervelend, dat ook. Echt waar hoor, ze is dan in zo’n mood waarbij ze zichzelf in elke situatie op de grond lazert. Maar Mila voelt dingen dus aan, ook bij anderen. Ik denk soms dat ze dingen ziet die er niet zijn, is dat raar? Eng vind ik het wel namelijk.

3. Als ik iets niet zo tof vind, of soms juist wel, reageer ik nogal tsja… heftig? Nou dat doet mini dus ook. Ze doet soms zo gek mat haar mondje als ze blij is of iets leuk vind. Totaaaal niet duidelijk dit, maar Johan snapt het vast. Ze kan ook compleet over de rooie gaan als ze iets niet mag ofzo. Terror 2? HAHAHA!! Terror 0 bedoelen ze zeker? Haar eerste driftbuiachtigiets kreeg ze al met tien maanden. (Ongeveer. Bij benadering. Plus minus)

4. Mila en ik houden van kroelen en lichaamscontact. Zegmaar de hele dag, elke dag! Tegenwoordig komt Mila ook naar je toe om te kroelen en als ze dat doet implodeer ik gewoon. Tijdens het voeden wil ze ook de hele tijd aan me zitten terwijl je toch zou denken dat het zuigen aan de tepel van je mams toch wel dichtbij genoeg moet zijn. Ze slaapt, zoals iedereen nu wel weet, het liefst op of tegen ons aan. Het is fijn om zo’n kleintje elke dag zo dichtbij te mogen hebben! En soms ook vermoeiend. Ja. Daar kom ik lekker voor uit.

5. Ook qua uiterlijk lijkt minuscuul op haar meguscuul. Jahaa, ook op Johannes, maar ook gewoon op mij. Ik vind dat wel leuk, niet omdat ik mezelf superknap vind ofzo, eigenlijk vooral omdat ik dan niet voor niks al het zware werk heb gedaan. Als je mij als mini ziet zie je de gelijkenissen pas goed trouwens!! We houden het er maar op dat ze op ons allebei lijkt, een perfecte mengelmoes. En dat ze geen, ik herhaal: GEEN, rood haar heeft. Het is namelijk overduidelijk blond, goudblond. En niet rood of oranje zoals sommige kleurenblinden beweren.

6. Nog iets wat ik heb doorgegeven is mijn volhardendheid. Als ik namelijk iets heb bedacht dan moet het gebeuren, zegmaar meteen. En dat heeft Mila ook. Ik durf best uit te spreken dat dat nog wel wat problemen met zich mee kan brengen. Niet alleen voor ons hoor, voor haar toekomstige vriendjes (of vriendinnetjes) vrees ik helemaal.

Je zou, op basis van de 733 voorgaande woorden kunnen zeggen dat Mila best veel op mij lijkt. Ik voel me gevleid, heus. Toch maak ik me stiekem ook wel eens zorgen. Ik hoop namelijk dat ze een stuk minder onzeker op mag groeien en niet overloopt van gedachten.

Lijken jouw kids op jou?

Liefs,

Alicia

dreumesmamamilaouderschappersoonlijkzwanger

littlebumnl • 12 januari 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *