L I T T L E B U M

Studeren en mama zijn: struggles ♥

School is nu een maand bezig en ik heb al flink wat ups en downs gehad. Nu is schrijven meer een vorm van therapie voor mij, zodat ik mijn gevoelens even kwijt kan. En jullie zijn de (on)gelukkigen die het mogen lezen!Verwacht vandaag dus geen rozengeur en maneschijn, want die ben ik zelf eigenlijk ook even kwijt..

Mijn plannen zoals ik de laatste keer vertelde lopen allemaal iets anders. Toen ik dat schreef had ik nog geen verplichtingen en die zijn er nu dus wel. Ik begon dus ook met een enorme dip. Ik had een gesprek met een vrouw die studenten helpt zo min mogelijk vertraging op te lopen. Nou is dat concept dus heel tof, want wie wil er nou veel vertraging. Euh.. Ja.. Ik dus. Of eigenlijk niet natuurlijk, maar nu kies ik er bewust voor. Ik heb twee opties: optie 1 is naar school gaan, waarschijnlijk alles halen en daardoor Mila 5 dagen per week naar de opvang te brengen van 8-18 uur OF ik kies voor optie 2 en die houdt in dat ik thuis ben voor Mila, zoveel als te regelen is (meestal 6 dagen per week) en de vertraging neem zoalstie komt. En nee dit is geen aanval naar mama’s die wel kiezen voor 5 dagen opvang per week, maar wat lijkt me dat verschrikkelijk. Ik heb het idee dan alles te missen, geen quality time meer te hebben zoals ze gewend is. En als belangrijkste: haar niet het gevoel te geven dat ik er altijd voor haar ben.

Ik ben dus van alle tijd die ik heb weinig met school bezig. Mama zijn is een dagtaak, zeker met een drukke net-niet-elfmaander in huis. Mila is een lief kind, je merkt soms niet eens dat ze er is. Maar ze is wel nieuwsgierig en totaal niet bang, dus ik heb ogen in mijn achterhoofd nodig, nu al! Het is dan ook niet gek dat ik geen paper opzet kan schrijven terwijl zij lekker aan het spelen is. Slapen gaat ook niet in haar eigen bed en ze slaapt meestal niet lang. Ik blijf dus eigenlijk over met de tijd die ik heb als ze in bed ligt, na een uur of 9, als ook alles opgeruimd is en klaar staat voor weer een nieuwe dag. En dan verteld iemand me ineens dat mijn punten wellicht vervallen als ik geen haast maak met de studie. Ik kon wel janken.

Dat heb ik dan ook gedaan, thuis, bij joos. Ik zag het totaal niet meer zitten en heb serieus overwogen ermee te stoppen. Op school kon de anti-studievertraging-mevrouw me niet vertellen hoe het precies zat en ik kwam zelf uit op: 4 jaar verder, geen diploma, dikke studieschuld en geen toekomstperspectief. Nou was dat wellicht iets te voorbarig, maar goed, die emoties ben ik ook weer kwijt. Mijn punten vervallen misschien uiteindelijk wel, maar daar gaan best wat jaren overheen. En mijn P behoud ik sowieso, wat me extra tijd geeft.

Het heeft me wel aan het denken gezet. Momenteel voel ik me op alle fronten tekort schieten. Joos is veel weg dus ik doe het huishouden en de verzorging voor mini. School er dan ook nog bij. Ik probeer een soort van sociaal leven te onderhouden maar eerlijk gezegd komt het daar niet eens van. Ik wil ook graag een goede vriendin zijn voor Johan en af en toe met hem samen op date, ook al te lang geleden. En ik zou best wat willen sporten om nog wat kilootjes van de zwangerschap kwijt te raken. Tel dat bij elkaar op en je hebt een hoopje ellende over. Ik voel me schuldig als ik de was niet gedaan heb of wanneer Mila eventjes zelf speelt en ik ondertussen een email verstuur of research probeer te doen. Gelukkig kan ik alles daaromheen nog op een laag pitje zetten (lees: pitje staat uit) en toch voel ik me overbelast, want die dingen zou ik wel willen doen. Ik wil heel graag alles perfect doen, zoals je misschien eerder al over me las. En dat niet kunnen doen geeft me een gevoel van falen. Ik vraag me soms af of ik dit er allemaal voor over heb, dat diploma is ook niet alles voor me, Mila is nu prioriteit nummer 1.

Ik heb nu qua school geregeld dat ik een lieve mentor heb die me beter kan begeleiden dan mijn vorige mentor. Ik wacht blok 1 zoals gezegd gewoon af, we zien wel wat ik ervan bak. Ik vermoed dat ik eerst alle vakken ga halen, dan stage ga lopen en dan m’n scriptie schrijf. Mijn voornemen om relaxt te zijn ga ik niet kunnen behalen dit schooljaar, er hangt teveel vanaf en ik ben een stresskip. Het bijhouden van de stof lukt vooralsnog ook heel slecht en daar ben ik niet trots op. Op papier en in mijn hoofd kloppen de planningen helemaal, in de praktijk blijft er van de ingeroosterde tijd niks over.

Ik ga dus niet stoppen met mijn opleiding, al zou ik wel graag willen werken voor drie dagen in de week. Het lijkt me zo fijn om bij m’n werk weg te lopen en dan thuis niets meer te hoeven. Dat ik dan gewoon echt kan genieten. Maar goed, met een diploma kan ik werk gaan doen waar ik veel uit kan halen. Zonder diploma is het sowieso vrij lastig om een baan te vinden tegenwoordig, op de bankenmarkt verwachten ze zowat een WO diploma en tien jaar werkervaring. Oh, en je moet 16 zijn. Lolz. Nu zonder dollen: ik zet door en maak er het beste van. Ik ben niet de eerste en niet de laatste mama met struggles rondom het studeren als mama. Misschien lees jij dit wel en herken je jezelf erin. Of kan je mij tips geven (deel die dan pls). Hopelijk de volgende keer een iets positievere update, nu wilde ik mijn issues gewoon even kwijt. Ik vind het zwaar, heel zwaar. Maar dit gaat me hopelijk meer opbrengen dan het me gaat kosten (gevoelsmatig dan haha).

Liefs ♥

Alicia

babyhbolawouderschappersoonlijkschool

littlebumnl • 20 september 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *