L I T T L E B U M

Mijn bevallingsverhaal #2 ♥

Vandaag het tweede deel van mijn bevallingsverhaal! Enjoy x

Ondertussen was het dus drie uur, de kenau vertelde me dat als ik zou opschieten, ik om half vier klaar was. Ik raakte totaal in paniek, ze zei dat ik moest gaan persen. Ik heb geen idee wat ik heb gedaan, wel weet ik dat het niet lukte aangezien ik nog geen persdrang had. Ik kon die vrouw wel schieten, vanaf dat moment is alles ook heel vaag. Ik raakte volledig in mezelf gekeerd en heb weinig meegekregen van wat er gebeurde. Ik heb een infuus gekregen om de weeën weer wat op gang te helpen want die zakten weer weg en de sensor voor de hartactiviteit van de kleine meid werkte niet meer omdat ze te diep zat waardoor ze er een op haar hoofd moesten plaatsen. Verder heb ik geen idee wat er gebeurd is.

Toen kwam er als een engel een andere gynaecoloog binnen. Een schat van een vrouw die me, toen ik in paniek antwoordde dat ik het niet kon en niet wilde, vertelde dat ik het wel kon en dat we het gewoon gingen doen. Ze legde me precies uit wat er ging komen en wat ik wanneer moest doen. Ik heb het maar gewoon gedaan. Mijn weeën waren eigenlijk niet zo heel sterk maar opzicht lukte het wel. Het deed zoveel pijn, maar het persen voelde als een soort opluchting. Heel gek dat je je kindje letterlijk voelt zakken. De uitdrijving zelf brandde als de hel, gelukkig had ik maar 4 hechtingen. Na 70 minuten persen was het klaar. Tijdens het persen hebben Johan en mama gekeken omdat de gynaecoloog zei dat ze blonde haartjes had. Best gek dat iedereen zo zit te kijken.

De nieuwsgierigheid naar mijn kleintje werd steeds groter en groter, de laatste keer persen voelde ook echt goed, ik had het gevoel dat ze nu zou komen. Ik zag haar hoofdje en vanaf dat moment voelde ik geen pijn meer. Of misschien wel maar maakte het niet meer uit. Vanaf dat moment is alles anders en weet je dat heel je leven ook anders is. Op een goede en fijne manier.  De rest van haar kleine lichaampje kwam erachteraan en ik ben gaan huilen. Ze was zo mooi, zo volmaakt, mijn hele lichaam vulde zich met liefde. Gelukkig begon ze snel te huilen en toen ze bij me lag besefte ik me pas dat ze oké was, gezond en alles zat erop en eraan. Niet dat het erg was geweest als dat niet zo was, maar op dat moment besefte ik me gewoon dat wij zoveel geluk hadden. 

Mila was geboren, alles was achter de rug. De placenta kwam nog en ik ben gehecht maar ik heb het allemaal met een lach gedaan en heb er weinig van meegekregen. Ik zat vol adrenaline en kon alleen maar genieten. Alle angsten en twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon en ik kan alle mama’s geruststellen: het komt echt vanzelf. Misschien niet direct na de bevalling, maar dat mama-gevoel komt vanzelf.

Ik heb een nachtje in het ziekenhuis moeten blijven omdat ze mijn bloeddruk en dergelijke in de gaten wilden houden omdat ik een lichte zwangerschapsvergiftiging had. Mila heeft die nacht goed geslapen en de borstvoeding ging ook wel goed. We mochten om 11 uur naar huis toe en daar begon ons nieuwe leven met onze mooie dochter.


Ik heb een fijne kraamweek gehad en zal deze periode nooit meer vergeten. Ik ben erg bang geweest tijdens de bevalling en vond het jammer dat het begon met een onvriendelijke dame. Achteraf gezien besef ik me pas hoe voorbereidende woorden echt het verschil hadden kunnen maken en dat het ziekenhuispersoneel daar aardig wat steken hebben laten vallen. Natuurlijk zien en doen zij dit dagelijks, maar voor een mama-to-be is het toch wel eventjes wat ander en dit moeten zij ook zeker beseffen. De bevalling heeft in het ziekenhuis van 1315 uur tot 1747 uur geduurd en dat valt hartstikke mee. Eigenlijk moeten we de dag ervoor ook al meetellen omdat het toen natuurlijk is begonnen, maar omdat ik dat heel anders heb beleefd tel ik het zelf niet mee. 

Een bevalling is echt een heftige gebeurtenis en pas na een goeie dag besefte ik me wat er nu echt was gebeurd. Ook ik heb kraamtranen over mijn wangen zien rollen en ook ik was teleurgesteld over de mate waarin je lichaam terugkeert in de oorspronkelijke staat. Hiervoor moet ik nog wat meer geduld opbrengen haha. Ik ben dolgelukkig, maar ik moet ook bekennen dat het zwaar is, zeker met de borstvoeding erbij. Gelukkig kan een lachje van je kindje alles beter maken en vind je na een nacht van maar 3 uurtjes slaap de kracht om toch je bed te verlaten en je kleintje te gaan voeden. Je voelt dan wel ineens wat voor inpact de bevalling op je lichaam heeft, de pijn die ik na de bevalling niet voelde heb ik erna zeker wel gevoeld, trekkende hechtingen en spierpijn hoort er ook allemaal bij.

Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal heb opgeschreven, er komt nog een artikel met gedachtes en uitspraken tijdens en net na de bevalling! Het voelt prettig om het van me af te schrijven en ik hoop dat het leuk was om te lezen. 

 

liefs,

Alicia

babypersoonlijkzwanger

littlebum.nl • 13 december 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *