L I T T L E B U M

Mijn bevallingsverhaal #1 ♥

Op dinsdag 27 oktober was mijn mama jarig en gingen we ’s avonds langs om taart te eten. Toen we naar huis gingen zei ik al tegen Johan dat ik last had van mijn buik, net als elke andere avond, maar dat ik niets tegen mijn moeder wilde zeggen  om haar niet in paniek te maken. Ik had vanaf week 30 last van oefenweeën, bijna iedere avond was het raak. Best een gek idee dat het er deze keer echt aan zat te komen…

De volgende dag zou ik met mama en oma naar de Primark gaan en nog wat andere winkels bezoeken in Alexandrium, maar toen ik wakker werd waren de weeën nog steeds niet over. Ik dacht dat het wel zou zakken, dus ben gewoon meegegaan. Het ging best goed, ik moest af en toe even rusten, maar dat is vrij normaal als je bijna 38 weken zwanger bent. Gedurende de middag werd de pijn steeds erger en rond drie uur kreeg ik best heftige weeën. Mijn moeder heeft toen tegen mijn oma gezegd dat ze dacht dat het echt ging beginnen, maar ik gedroeg me nog vrij rustig dus hield ze haar mond om mij niet ongerust te maken.

Johan moest die avond werken en omdat ik toch wel erge krampen had ben ik bij mijn moeder gebleven. Toen we thuis waren kwam er meer regelmaat in de weeën, toch had ik nog niet echt het idee dat het begonnen was, het deed ook weer niet zoooooveel pijn. Vanaf acht uur zijn we gaan timen hoe lang de weeën duurde en hoeveel tijd ertussen zat en al snel kwamen we erachter dat het niet regelmatig was. Zo ging het door tot half tien en toen zakte het ineens. Ik wilde graag naar mijn eigen huis en tegen de tijd dat we daar waren had ik geen weeën meer. Mama is met ons mee naar huis gekomen omdat ik graag wilde dat ze bij de bevalling was. Ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen, maar mam zou er vanaf het begin bij zijn  om mij te steunen. Op een gegeven moment kwam er heel af en toe een wee dus ben ik maar gaan slapen. Mama lag op de bank te slapen en is om zeven uur naar huis gegaan om mijn broertjes klaar te maken voor school en ik heb tot half tien doorgeslapen.

Toen ik wakker werd voelde ik me gek en niet prettig. Ik was duizelig, zag vlekken en had hoofdpijn. Daarnaast was ik misselijke en had ik telkens bij de controles een hoge bloeddruk gehad dus moest ik meteen denken aan een zwangerschapsvergiftiging. Ik meteen de verloskundige gebeld omdat ik me zorgen maakte en van haar moest ik meteen langskomen op de praktijk met een bekertje urine.

Ik had daar om tien voor elf een afspraak en al snel bleek dat het inderdaad op een zwangerschapsvergiftiging leek. Ik moest om half twaalf in het ziekenhuis zijn voor een afspraak bij de gynaecoloog waar weer mijn urine werd nagekeken, bloedonderzoek werd gedaan en waar de hartslag van de baby en mij werd geregistreerd. Alles zag er goed uit, mijn bloeddruk was weer gedaald en er werden alleen wat eiwitten in mijn urine gevonden. Toch wilde de verloskundige voor de zekerheid een echo maken en voelen of ik ontsluiting had. De echo zag er prima uit, daarna ging ze voelen voor ontsluiting en dat was even schrikken. Ik had blijkbaar al 4 centimeter en bijna geen weeën-activiteit. Ik moest lachen en zei dat dat niet kon, want ja, ik liep nog vrolijk in de rondte en zag er niet uit alsof ik al bijna op de helft van mijn bevalling was.

Het was alleen geen grap. We moesten nog wat uitslagen afwachten en daarna zou er worden bepaald ofdat ik naar huis moest of werd ingeleid. Al snel werd me verteld dat ik naar de verloskamers mocht om te gaan bevallen. Sta je dan, in het ziekenhuis zonder spullen en zonder voorbereiding te knikken op je knieën. Ik kan me niet herinneren hoe vaak ik gezegd heb dat ik wilde bevallen, dan was ik er maar vanaf. Wel kan ik me herinneren hoe bang ik was dat het nu echt ging gebeuren.

Ik stond in de verloskamer en had geen idee wat te doen. Er was een verloskundige en een verpleegkundige die me vertelden dat ze mijn vliezen gingen breken. Ik had alleen niets bij me dus mijn bevallingshemd kon ik niet aantrekken. In paniek heb ik Johan naar huis gestuurd om alle spullen te halen en mama te bellen die nog steeds zat te wachten totdat ik zou laten horen hoe het in het ziekenhuis ging. Johan was weg en ze braken mijn vliezen, een heel gek gevoel was dat, al dat water dat langs je lichaam loopt en er is geen houden aan. Nog geen minuut erna begonnen mijn weeën weer, big time deze keer. Wat ik heel vervelend vond is dat ik daarna alleen werd gelaten en ik totaal niet op de hoogte werd gebracht van wat er ging gebeuren. Ik kreeg een sensor voor mijn hartslag, die van de baby en om de weeën-activiteit te meten en weg waren ze weer… Ik voelde me bang en alleen. Gelukkig was mama snel in het ziekenhuis en een kwartiertje later was Johan er ook weer. Het was kwart over 1 toen ze mijn vliezen braken en om twee uur verging ik echt van de pijn. Hoewel ik van te voren zei geen pijnstilling te willen heb ik er tijdens de bevalling om gesmeekt. Ik kreeg het alleen niet, want ik bleek om drie uur volledige ontsluiting te hebben. Er kwam een kenau van een gynaecoloog binnenwandelen die even ging voelen, totaal gevoelloos ramde ze twee vingers naar binnen. Ja dat klinkt nasty, maar eerlijk er is geen betere beschrijving te verzinnen van hoe die vrouw te werk ging…

Omdat dit artikel onwijs lang werd heb ik hem opgedeeld in twee delen! Morgen komt deel twee online! ♥

Liefs,

Alicia

babypersoonlijkzwanger

littlebum.nl • 12 december 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *