L I T T L E B U M

Mama zijn + paniekaanvallen heben: mijn verhaal ♥

In een wereld waarbij alleen de leuke dingen massaal gedeeld worden is het soms fijn om te lezen dat het bij anderen ook niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Een van mijn favoriete mamabloggers/vloggers Kim, van ALBOE.nl, deelde een klein poosje terug over haar dip tijdens de zwangerschap. Haar artikel zette mij aan het denken, ik heb al best wat jaren last van paniekaanvallen en angsten, hier ben ik niet heel erg open over naar anderen toe. Puur uit schaamte… 

Ik vind het nog steeds heel eng hoor, om erover te vertellen. Maar ik weet, doordat er steeds meer mensen open over zijn, dat ik echt niet de enige ben. Het is ook gewoon een beetje dat als je al tienermoeder bent, psychische problemen (oh wat klinkt dit zwaar) voor mijn gevoel het plaatje nog wat erger maken. Echt bang voor de meningen van anderen was ik niet persé, deels wel hoor, maar vooral de angst dat er zou worden gezegd dat ik geen goede mama was (door bijvoorbeeld een professional) maakte mij panisch. Want dat is nou juist iets waarvan ik 99% van de tijd weet dat ik het wel aardig goed doe. Het gevoel dat dat dan van mij afgepakt zou kunnen worden maakte dat ik het probeerde weg te stoppen. I know, die gedachten zijn niet persé realistisch, maar paniek en angst is sowieso gebaseerd op iets dat er op dat moment helemaal niet is.

Paniek en angst.

Ik heb vanaf dat ik een jaar of 14 ben last van paniekaanvallen en angsten. Het komt en het gaat bij mij. Nu heb ik er al maanden geen last van gehad, maar in het begin van het schooljaar heb ik aardig wat gemist doordat ik paniekaanvallen had gehad en daardoor zo bang was dat het opnieuw zou gebeuren. Op de middelbare school had ik er ook veel last van, meestal gerelateerd aan gym. Ik durfde, als mama, nooit echt hulp te zoeken puur omdat ik bang was dat het ervoor zou zorgen dat wij als gezin onder de loep zouden worden genomen. Dat mijn onnodige angsten gevolgen zouden hebben voor mijn lieve dochter. Die gedachte is zo eng, je gaat dan bij alles na of iets misschien verkeerd geïnterpreteerd kan worden. Dit veroorzaakte dat ik ook op school niet durfde aan te geven dat het teveel was voor me.

Ik was leuk als mama, op alle andere fronten totaal niet.

Na mijn bevalling was ik blij met mijn leven. Ik was dolgelukkig met Mila, met Johan als haar papa. Doordat ik teveel van mezelf vroeg, op gebied van school, raakte ik overstresst. Toen ik ook nog eens met de pil begon was het einde helemaal zoek, ik veranderde in iemand die ik helemaal niet ben. Ik was als mama heel leuk, op alle andere fronten totaal niet. Dat in combinatie met erge bewijsdrang zorgde ervoor dat het me teveel werd. Toen ik met de pil stopte ging het langzaamaan beter, hierna begonnen er weer af en toe paniekaanvallen te komen. De eerste keer was voor een assessment op school. Iets waarbij je nogal in de spotlight moet staan. Vroeger deed ik veel optredens met zang, theater en dans. Inmiddels krijg ik het al benauwd als ik eraan denk..

Mijn angsten en paniekgevoelens.

Een paniekaanval is voor mij heel naar. Ik ga in de meeste gevallen hyperventileren, dat voelt gewoon alsof je geen lucht krijgt. Ik ga dan heel snel ademen, mijn vingertoppen raken gevoelloos en mijn mond verkrampt. Als het klaar is ben ik uitgeput. Op andere momenten houdt een paniekaanval voor mij in dat ik bang ben, vooral veel angst voel waarop mijn lichaam reageert. Ik voel me dan benauwd, gevangen en er staat druk op mijn borst. Meestal moet ik dan ook huilen. Het gevoel van een paniekaanval is heel naar, je weet dat je niet doodgaat maar toch denk je dat. Het voelt ook redelijk ongemakkelijk, zoals je je misschien kan voorstellen.

De angsten die ik heb zijn vooral gerelateerd aan het feit dat ik heel bang ben om mensen kwijt te raken. Door ziekte, een aanslag of ongeluk. Ik heb een tijd lang alle nieuwspagina’s ontvolgd op Facebook omdat ik bij ieder naar bericht heel erg verdrietig werd. Ik betrok het zo op mezelf dat ik steeds overstuur was en meteen heel bang was dat ik Mila kwijt zou raken, Johan iets zou overkomen of dat zij het zonder mij zouden moeten doen.

Mama zijn en last hebben van paniekaanvallen

Ik heb nog nooit een paniekaanval gehad terwijl ik alleen was met Mila, wel een paar keer op momenten dat ze thuis was en Johan er ook bij was. Die keren zijn nog op 1 hand te tellen. Ze heeft me gelukkig niet op ‘die’ manier hoeven zien, dat zou echt mijn hart breken. Ik leg haar wel altijd uit dat mama verdrietig was en waarom. Het is voor mij fijn om haar er zo gedeeltelijk bij te betrekken, ze is gevoelig en voelt het toch wel aan. Ik vind het wel lastig om nu mama te zijn en last te hebben van iets wat te maken heeft met je emoties etc. Het heeft mij weleens het gevoel gegeven dat hoeveel ik mijn best ook zou doen, het nooit goed genoeg zou kunnen zijn.

Ik denk dat het nu goed met mij gaat. Ik heb hulp gevonden in openheid. Naar Johan toe, naar mijn mentor op school toe, door mensen er een beetje over te vertellen. Dat heeft me al veel meer inzicht gebracht, acceptatie brengt je zo ver! Ik denk dat voor sommige mensen de oplossing ligt bij het bezoeken van een psycholoog, wellicht zou dat voor mij (in de toekomst) ook nog een fijne uitkomst zijn en ik zou anderen ook zeker aanraden dat te doen. Nu ben ik daar nog niet klaar voor ofzo. Ik heb door middel van lezen, luisteren, meer voelen en meer accepteren nu al zoveel bereikt dat ik het graag op eigen kracht wil blijven volhouden. Ik heb wel voor mezelf de grens gesteld dat ik naar de huisarts wil als het niet goed blijft gaan. Het gaat nu goed, het is druk maar ik voel me fijn. Afgelopen week heb ik zelfs weer gepresenteerd, met als resultaat een 8. Hoe tof is dat!

Trek aan de bel!

Ik denk dat mama’s die last hebben van iets soortgelijks wel zullen herkennen dat op tijd aan de bel trekken een hoop leed kan voorkomen. Rust pakken doe ik nu wanneer ik kan, met steeds minder schuldgevoel. Om de een of andere reden blijf ik maar doorgaan, hoeveel het ook is, hoe laat het ook is.. Er is gewoon altijd wel iets. Van nature neem ik  veel hooi op mijn vork, dat werkt lekker voor mij. De kunst is nou juist om ervoor te zorgen dat het niet TEVEEL gaat worden. Zoek hulp die bij jou past. Ga naar de huisarts, zoek een alternatieve manier op. Leer anders denken, te relativeren, te accepteren. Denken aan jezelf is belangrijk, niet vergeten!

Ik denk niet dat ik gek ben, ik heb het weleens gedacht. Wat ik wel denk is dat bijna iedereen wel iemand kent die last heeft gehad van een dip of emotionele problemen. Of misschien zelf wel. Dat je niet de enige bent staat vast, er zijn zoveel mensen met vergelijkbare issues. Wat ik over mezelf heb geleerd is vooral dat ik dingen vaak anders ervaar dan anderen en ik herken veel in Hooggevoeligheid, ook bij Mila. Voorheen zag ik daar het negatieve van in, inmiddels zie ik zeker ook de mooie kanten ervan. Ik ben niet gek, ik ben gewoon puur mezelf. En ik mag er zijn, net als jij 🙂

Liefs,

Alicia

 

angstenangststoornislast van paniekaanvallen als mamamamapaniekaanvallenpersoonlijk

littlebumnl • 24 juni 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *