L I T T L E B U M

2

8 mama clichés die wel echt waar zijn! ♥

Gek werd ik ervan; al die stomme clichés over het mama-zijn. Ik weet niet zeker of het de hormonen waren, mijn natuurlijke drang om dwars te zijn of een combinatie van beide, maar ik geloofde er geen zak van. Op mij zouden die clichés niet van toepassing zijn. Ik wist het gewoon zeker. Die miljoenen andere moeders met al hun ervaring die al die clichés aan het uitvoeren waren moesten zich schamen. Deze mama ging het anders doen. En nu zit diezelfde mama op de biechtstoel, want er blijken er toch een aantal wel waar. Ik zet ze voor je op een rijtje!

1. ‘Het gaat zo snel allemaal, eeeeecht waar’

Ik werd lichtelijk agressief als mensen dit tegen mij zeiden. SNEL? Wat nou snel? Wanneer ging ze rollen en kruipen dan? Om de een of andere reden kon ik de tijd wel vooruit kijken toen Mila nog een mini baby was. Natuurlijk was het ook hartstikke fijn dat ze graag kroelde, borstje dronk en weet ik wat. Maar waar bleef de actie? Zo snel ging het niet. Tsja, en wat zeg ik nu tegen iedereen die het maar horen wil? HET.GAAT.ZO.SNEL. Want het is nog waar ook. Dat eerste jaar ging al snel, mega emo was ik op haar verjaardag. Tranen met tuiten heb ik gehuild, ik zeg het je eerlijk. En nu dan.. Bijna twee jaar geleden werd die draak geboren en het voelt serieus alsof het net een paar maanden terug is. Terwijl ik me ook geen leven zonder haar kan voorstellen natuurlijk. Very confusing allemaal dus.

2. “Ik zou willen dat die van mij nog zo klein was”

Eigenlijk wil ik dit niet delen. Maar ik zeg dit dus. Iedere keer weer. Als ik een mama zie met haar kleintje heerlijk tegen zich aan in de draagdoek of zo’n klein mopje dat wild aan het bewegen is en armpjes en beentjes wild uitstrekt uit enthousiasme begin ik dit soort quotes te roepen. Alsof het automatisch gaat. Ik druk de moeder in kwestie dan meteen op het hart te genieten. Want ja, ‘het gaat zo snel allemaal’. Je ziet ze denken: ‘waar heeft dat mens het over???’ en dan weet ik dat ze over een poos zal moeten toegeven dat het ECHT snel is gegaan en dat je dan je bijna peuter heel graag voor een dagje (of een weekje) wil omruilen voor het babyexemplaar dat hij/zij eerst was.

3. Mijn kind verwennen? ECHT NIET!

Iedereen kent wel zo’n kind: ‘Zijn er niet nog meer cadeautjes?’ hoor je haar/hem zeggen. En dat na iedere verjaardag/pakjesavond/kerst. En je wil natuurlijk niet dat het jouw kind is dat zo ondankbaar is. Hoe je het voorkomt leek mij simpel: je geeft ze gewoon niet zoveel. Wij hielden ons er netjes aan hoor, met pakjesavond (lees: pakjesmiddag want Mila’s ritme is heilig) kreeg ze 1 cadeau van ons. Een loopauto waar tot op de dag van vandaag niet echt mee gespeeld is. En toch waren er twee (!!!!) sintzakken vol speelgoed aanwezig. Voor een kind van net 1 jaar. De oma’s en overgrootoma waren gewoonweg iets te enthousiast geweest. En ik voorzie het zelfde probleem aankomende pakjesavond.

Met haar verjaardag werd ze trouwens ook tot op het bot verwend, toen ook door ons (ZE WORDT MAAR 1 KEER 1 JAAR OKAY) met kerstmis idem. Ze krijgt er niet eens wat van mee eigenlijk.. Ik denk dat het compromis wordt dat we haar leren om dankbaar te zijn voor wat ze krijgt. En dat we aanhouden dat er buiten de feesten gewoonweg heel weinig speelgoed gekocht wordt.

4. Dat zeg je nu, wacht maar tot de baby er  is…

Opvang? Het moest maar. Mijn opleiding was immers ook mega belangrijk. Tsja, dat bleek dus heel anders te gaan. Net als het geven van borstvoeding niet met de maand vreemder maar juist makkelijker en fijner werd. De draagdoek werd een nieuwe slaapplaats voor Mila en ook haar ledikant verhuisde naar onze kamer. Nooit gedacht of verwacht toen ik nog zwanger was. Het leek me allemaal onhandig of niet nodig. Maar als je een kindje hebt dat alleen maar OP je wil slapen ga je toch opzoek naar manieren om dat dragelijk te maken en dan kom je al snel uit op die draagdoek. De opvang stelde we uit tot we een goed gevoel hadden en met de borstvoeding gaan we nog steeds vrolijk door. Ik kan zo nog 10 voorbeelden noemen hoor, hilarisch eigenlijk. Typisch geval van verwachting VS realiteit!

5. Rammelende eierstokken bij iedere jongere baby dan jouw kindje

Misschien heb je hier geen last van als je maar 1 kindje wil. Of gewoon nog een poos wil wachten. Maar misschien begon het al toen je net bevallen was en die zwangere buik ineens niet meer zo erg leek. Je miste die buik dus ineens. Hoe het kan, ik weet het niet.. Ik voelde me ongemakkelijk, kon dingen die vanzelfsprekend waren ineens niet meer zonder hulp en toch verlangde ik al heel snel naar dat getrappel in mijn buik. Vervolgens gaat het door he, is jouw kind 6 maanden en zie je een newborn: RAMMELEN MAAR!! Imagine wat er nu gaande is in mijn baarmoeder als ik een newborn zie of vasthoud..

6. “Mijn kind is 973201 maanden nu”

Wie kent dat gezever niet? 24 maanden? Je kind is twee. En zo leek het me ook logisch dat je gewoon 1 zou zeggen en niet ineens 16 maanden ofzo. Toen mini 1 was zei ik dus ook gewoon dat ze 1 was. Maar toen ze met een maand of veertien toch ineens heel ander gedrag vertoonde (lees: heftiger) dan toen ze 1 jaar/12 maanden was vond ik het toch ineens wel handig om dat aantal maanden te noemen. Een kind van 13 maanden is 1 jaar, maar een kind van 18 maanden is ook 1 jaar. Maar WAT een wereld van verschil zit er tussenbeide. Vermoedelijk stop ik wel mee als Mila 2 is, we gaan dan over op de halve jaren, dat lijkt me dan logischer.

7. Tv kijken WAS uit den boze, nu is het je BFF!

Anti-tv ben ik nooit geweest, Johan ook niet. Maar toch hangt er wel een taboe-sfeertje rondom jonge kinderen en het kijken van televisie. Baby’s voor de tv zetten en lekker je eigen gang gaan vind ik nog wel een beetje gek hoor, maar mini kijkt ook weleens. Zoals ik in een eerder eerlijk artikel over schermtijd al noemde gebruiken wij ook de tv weleens wanneer er gekookt moet worden. Of wanneer haar humeur dusdanig slecht is er toch minstens een aflevering of 2 Paw Patrol nodig is om een wereldoorlog te voorkomen. Eindstand: heel handig voor af en toe!

8. Dat fotoboek komt er over een jaar of tien. Misschien.

Toen Mils een maand of drie was heb ik honderden foto’s doorzocht, de leukste uitgekozen en heb ik ze late afdrukken. Ik kocht meteen een fotoboek, dat ging ik immers allemaal bijhouden. HA-HA-HA. I was wrong! Die foto’s liggen ergens in huis, ik zou niet eens weten waar. Het fotoboek zit nog in plastic. EN: ik heb nooit andere foto’s laten afdrukken. Ik weet niet eens wanneer ik dat zou moeten doen.. Het nieuwste idee is een fotoboek laten afdrukken. Misschien dat dat voor haar tiende verjaardag gelukt is.

Dit waren de 8 clichés die echt waar bleken bij mij. Herkenbaar? Let me know!

 

Liefs,

Alicia

clichésclichés over moederschapeerlijk over mama wordenmamamama zijn

littlebumnl • 29 juli 2017


Previous Post

Next Post

Comments

  1. Favoriet binnenspeelgoed 20+ mnd ♥ • littlebum.nl
  2. Een trotse tienermoeder. Terecht? • L I T T L E B U M

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *