L I T T L E B U M

Let’s catch up – terug van weggeweest!

Het is alweer eventjes geleden, te lang geleden wat mij betreft. Niet zonder reden en zeker niet zonder dat ik het enorm jammer vond. Maar soms gaan de dingen gewoon niet hoe je wil dat ze gaan en dat is ook prima voor dat moment. Na maanden van radiostilte klets ik je in dit artikel helemaal bij. Over waarom ik lang niet geblogd heb, terwijl ik er juist weer voor wilde gaan, over hoe ons leven er nu uitziet en wat onze doelen zijn. Lees je mee?

Ik ga maar beginnen met vertellen waarom het zo stil is geweest op mijn blog +social media kanalen. Er zijn meerdere redenen voor namelijk en dit alles bij elkaar maakte dat er voor mij (mentaal) even geen ruimte was om na te denken over het bijhouden van mijn stukje interwebs.

Deadlines, tentamens en assessments

First things first: hoewel mijn prioriteit altijd bij Mila heeft gelegen heb ik de afgelopen tijd ook op school-vlak meer voor mijzelf durven kiezen. Juist omdat het einde ein-de-lijk in zicht komt. Het zit namelijk zo: ik moet nog een x aantal vakken afronden voordat ik kan gaan LAP’en. En als ik mag LAP’en duurt het nog 80 weken + het schrijven van een scriptie voordat ik ben afgestudeerd. Maar, ALS ik dan eindelijk kan gaan LAP’en ben ik eigenlijk vooral aan het werk en heb ik veel minder verplichtingen richting school. Dat betekend voor ons dat we een redelijk normale verdeling tussen werk en gezin gaan krijgen, zeker omdat Johan ook afgestudeerd zal zijn.

De eerste twee blokken van dit jaar waren absurd druk, veel vakken en veel hooi op de vork. Hoe het is gelukt weet ik nog steeds niet, maar ik ben er aardig goed doorheen gekomen. Het einde is, qua vakken dan, nu ook eindelijk in zicht voor mij. Johan gaat zo lekker, wat ben ik trots. Een ‘go’ voor zijn scriptie wat betekend dat afstuderen zeer waarschijnlijk is. Yay!

Minder moeten, meer genieten

Naast het feit dat ik dus veel bezig was met school weten jullie waarschijnlijk ook nog wel dat ik gewoon meer wilde genieten. Ik was zo vaak gestrest door mijn site en het ‘moeten’ plaatsen van foto’s en het blijven verzinnen van spannende content dat ik kwijtraakte waarvoor ik het deed en wilde blijven doen: plezier. Ik blog niet omdat ik de grootste blogger van Nederland wil zijn… Ik blog omdat ik denk dat ik jonge vrouwen kan helpen met mijn verhaal. Ik blog omdat ik 24 uur per dag, 7 dagen per week een overvol brein heb en een uitlaatklep nodig heb voor al die gedachtes. En ik blog, simpelweg, omdat ik vanaf dat ik kan schrijven uren en uren daaraan wilde besteden.

Het gevoel van druk werd helaas ook versterkt door negatieve reacties, wat me deed nadenken over hoe kwetsbaar het delen van mijn leven mij, maar ook de rest van het gezin, maakt. Rare  (lees: gore) reacties op mijn foto’s waarop ik borstvoeding geef, negatieve reacties op de manier waarop wij met Mila omgaan. Niet in grote getallen, ik wil het niet opblazen. Maar het gaf me zo’n vies gevoel, zo’n ontzettend naar en boos gevoel, dat ik even niets meer van ons wilde laten zien. In eerste instantie gaf me dat het gevoel dat ik verantwoording moest afleggen. Na een week of 2 verdween dat gevoel en bedacht ik me dat ik dat niemand verschuldigd ben. Het was misschien niet zo fancy om ineens te verdwijnen, maar het was even het beste. Hierdoor heb ik veel kunnen nadenken, veel kunnen dromen (groot, groter, grootst) en ben ik meer tevreden over wat nu al is.

“Gaat alles wel goed?”

Van mijn volgers op Instagram kreeg ik berichtjes of alles wel goed gaat. En ja: dat gaat het. Juist nu, juist nu ik beter weet waar ik naartoe wil met dit ‘platform’ en juist nu ik  beter weet wat ik wel en niet wil delen. Mijn social media zal worden opgeschoond en er zal nieuwe content verschijnen op mijn site + andere kanalen. Voor mij is het nu heel erg duidelijk wat ik wel en niet wil delen. Hoewel ik altijd eerlijk zal zijn heb ik wel geleerd dat het heel kwetsbaar voelt wanneer anderen beeld en info over je hebben. En hoewel mijn stukje internet en kanalen redelijk vertrouwd en beschermd voelen is dit natuurlijk niet het geval.

Over ons privé leven zal je nog genoeg meekrijgen. Tussen mij en Joos is alles nog steeds helemaal (meer dan) okay, dit jaar vieren we ons 5 jarige jubileum!! Mini gaat ook lekker. Hoewel het af en toe een brutaal monstertje is en we de afgelopen maanden back to babyritme waren wat het slapen betreft, is het een gelukkig meisje dat lekker door-ontwikkeld.

Zand, hagelslag en poppen: alles op de vloer…

At the moment is het 24 mei, 09:43 en zit ik, opgemaakt en wel, maar nog wel in pyjama te schrijven. Mila heeft vanmorgen in haar broek geplast (ZE IS ZINDELIJK) dus heb ik haar meteen onder de douche geknald en aangekleed. De vloer van onze woonkamer is een combinatie van zand, poppen + kleertjes, flesje, speentjes voor die krengen en hagelslag. Johan is werken, Pip slaapt wéér in Mila’s bed en ik moet dringend beginnen aan het lezen van jurisprudentie voor Vluchtelingenrecht. Maar ik voel me happy en voldaan.

Al met al ben ik de afgelopen maanden een stuk gelukkiger geworden. Ik geniet meer, écht oprecht van de kleine dingen. Van de old school muziek, van Mila die in de zandbak speelt en van de nieuwe prullenbak. Shoutout voor deze prullenbak van Kwantum waarin je afval meteen kan scheiden!! Ik ben dankbaar voor mijn gezin, mijn ontzettend mooie en sterke gezin. Er is nu geen druk meer om te MOETEN inplannen, schrijven, content maken, foto’s schieten. Er is nu alleen ‘druk’ om te doen waar ik blij van word. Hoe de invulling zal zijn: geen flauw idee.  We zien wel waar het schip strand, vaar je mee?

Liefs,

Alicia

mamapersoonlijkschoolstuderende mama

littlebumnl • 24 mei 2018


Previous Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *