L I T T L E B U M

Johan appreciation post ♥

Al meerdere keren heb je de naam ‘Johan’ voorbij zien komen op mijn site. Johan, mijn grote liefde, huisgenoot, papa van mijn dochter en beste vriend. En ik dacht dat het misschien leuk was om een stukje over hem te schrijven. Om een beetje een beeld van hem te krijgen. En gewoon omdat ik hem zo waardeer!! Hij is zes dagen per week van huis. Druk met school, stage en werken. En doet alles wat hij kan qua huishouden, mini en meedenken met mij. Hij is mijn Superman. Oh nee, mijn Batman!!!!!

Johan en ik zijn ondertussen drie en een half jaar samen en leerden elkaar kennen in de Appie. We werkten daar beide al een jaar en hadden 1x eerder samen gewerkt. Op de dag dat de vonk oversloeg hoefde ik eigenlijk helemaal niet te werken, maar ik had aangeboden om te ruilen van uren met een collega. Zij zou mijn avond werken en ik voor haar van 8-17 uur. Joos stond op brood en ik daartegenover op deli. En ja, op die dag sloeg de vonk dus over. Ik stuurde hem die avond een vriendschapsverzoek en een berichtje op Facebook, suuuuper stoer van mezelf. We spraken af, praatten veel en ondanks dat ik van tevoren nooit had gedacht dat het zo serieus zou worden waren we vanaf toen altijd samen. Echt (bijna) dagelijks dus. We aten samen, douchte samen, sliepen samen, gingen samen naar feestjes en familie. Echt: als je mij zag, zag je hem en andersom ook.

We hebben zo genoten van het leven met zijn tweetjes. Alsof het zo moest zijn gewoon. We leerden elkaar net voor de zomervakantie kennen, we waren beiden geslaagd voor de HAVO en konden veel werken. Na de vakantie zouden we startten met onze hbo opleidingen. Eerst stopte ik, na een week of drie al (OEPSIE!) en toen hij dagelijks met tegenzin naar school ging hadden we een gesprek waaruit voortvloeide dat hij ook wilde stoppen. Dat jaar hebben we veel gepraat, leuke dingen gedaan, zijn we op vakantie geweest en weekendjes weg, gingen we wekelijks uit eten en naar de film en kregen we plannen om samen te wonen. Ik weet niet precies waarom, maar het voelde zo goed tussen ons. Alsof het nu voor het echie was zegmaar. Natuurlijk hadden we ook wel eens ruzie, vaaaaak genoeg, maar dat kwam altijd weer goed. We waren spulletjes voor onze uitzet aan het verzamelen en ik kreeg voor mijn verjaardag een tripje naar Londen. Dat was onze beste trip ever! De periode ervoor liep het echt niet lekker, die dagen in Londen realiseerden we echt weer wat we aan elkaar hadden. We vierden de kerstdagen samen, oud en nieuw en gingen het nieuwe jaar in met de gedachte dat we snel samen zouden gaan wonen. In maart vonden we ons huisje en op vrijdag dertien maart 2015 kregen we te horen dat we er ook mochten gaan wonen. Ik was al die tijd al zwanger en wist van niks, de avond dat we het goede nieuws kregen deed ik de test ‘voor de zekerheid’. Ik wilde gewoon weten of ik me om niks druk maakte. De test was binnen een microseconde HEEEL duidelijk positief. Ik maakte me dus duidelijk niet druk om niks, ondertussen groeide er een mini mensje in mij 🙂

Als ik dit zo lees en terugdenk aan toen moest het gewoon zo lopen. Klinkt misschien raar, maar wij hebben ZOVEEL in zo’n korte tijd gedaan, alsof we wisten dat we niet lang meer met zijn tweetjes zouden zijn. Maar dat wisten we natuurlijk helemaal niet. ZO bijzonder eigenlijk!!

Mijn zwangerschap was even schrikken, niet gek ook, we hadden alles zo anders bedacht. Maar toch begon alles gewoon te lopen. We keken zo uit naar ons meisje, we genoten zo van de echo’s, van het winkelen voor haar (oké misschien genoot ik daar vooral van haha) en van het verzinnen van namen. Gewoon net als ieder ander stel dat een kindje verwacht! Johan merkte veel minder van de zwangerschap, fysiek gezien dan, en vond dat soms lastig, wat ik dan weer lastig vond. Maar toen hij haar zag en vasthield. Oh mennnnn, ik heb hem nog nooit zo verliefd zien kijken.

Wij vormen een gezin, wij met z’n viertjes. Papa, mama, Mila en Pip. Samen wonen wij in ons knusse huisje waar we lachen, huilen, ruzie maken, film kijken en elkaar achterna zitten omdat mini dat zo leuk vindt.

Johan is er altijd voor mij. En als hij een keertje iets mist is er ruimte om erover te praten. Ik ben stiekem gek op zijn knorrigheid en het feit dat hij zo gereserveerd kan zijn. Mensen die hem niet kennen denken vaak dat hij een stille jongen/man is. Maar niks is minder waar, hij is gewoon niet zo snel open bij vreemden. Waarom zou hij ook.. Ik ben gek op de manier waarop hij naar me kijkt via de autospiegel. De manier waarop hij lacht en grapjes verteld. Ik ben er ook gek op als hij kookt en hoe trots hij dan is als ik het verrukkelijk vind. Hoe hard hij werkt voor onze toekomst en nooit klaagt. Hoe hij meedenkt, trots is, zijn eigen dochter het mooiste en beste vindt, hoe hij geniet als hij wel tijd met ons door kan brengen. Ik houd van zijn stem, zijn ochtendgeur, zijn lokken en het horen van zijn hartslag. Ik kalmeer zodra ik in zijn bruine ogen kan kijken of zijn armen om mijn middel voel. Zijn kroels en kusjes zijn de beste die er zijn en zijn hart is zo groot. Ik haat zijn zweettenen. En dat hij niet tegen kritiek kan, ookal is het opbouwende of terechte kritiek. En het feit dat ik alle rommel achter zijn kont op moet ruimen, de rest van mijn leven haat ik ook. Maar toch zal ik het altijd doen, met veel tegenzin en een beetje liefde. 😀

Joos (ik wilde hier al onze koosnamen plaatsen maar die zijn eigenlijk best wel walgelijk dus laat maar): jij bent het voor mij. Ookal vergeet ik dat soms omdat een van ons iets stoms doet. Wij doen dit maar eventjes he. Al die kortzichtige lompo’s die niet begrijpen hoe het leven in elkaar steekt lullen maar lekker verder. Wij horen bij elkaar. We hebben echt veel bagger over ons heen gekregen, nog steeds wel bijna wekelijks gebeurd dit ongeveer. Domme opmerkingen, mensen die het nodig vinden om lekker veel te oordelen en DE blik die niet te missen valt. De blik van ‘oh kijk, daar heb je weer van die tienerouders. L O S E R S.’ Ik kan zo boos worden, jij weet het te relativeren. Met Mili, pip en de dertien kindjes die nog volgen hebben we het zo fijn. Okay, misschien geen dertien… Ik hoop zo dat ik ooit jouw vrouw mag zijn!! Zoveel mensen zijn WEL trots op ons, op hoe wij het doen. Zij doen ertoe. Nog belangrijker: ik ben trots op ons!! Je werkt zo hard, vergeet jezelf niet!! Ik houd van jou, met alles in mij. Wij worden samen oud. En als we dat niet samen doen zal er alsnog geen dag zijn waarop ik niet van jou zal houden. Jij gaf mij het allermooiste: onze dochter en je hart! Meer heb ik niet nodig.

Liefs,

jouw fuurtje <3

appreciation postbabyemo feelingsjohanliefdelittlebumnlmanpersoonlijktrouwenvriendjezwanger

littlebumnl • 17 januari 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *