L I T T L E B U M

Hoe ik ben veranderd door het moederschap ♥

Ik lees veel blogs over alle vervelende dingen over het ouderschap en ook ik schrijf die. Je leest over driftbuien van peuters, huiluurtjes van baby’s en alle ‘het is een fase, het is een fase, het is een fase-momenten’ in between. Als je dat allemaal leest lijkt het ouderschap een ware hel. ‘Begin niet aan kinderen’ lijkt de boodschap wel. Nou, hier is een tegengeluid. Ik ga je vandaag vertellen wat ik allemaal leuk vind aan het mama-zijn!

Ik zal even beginnen met een disclaimer: ik vind het soms ook stom, mama zijn. Soms blijft Mila ergens om mopperen en kan ik maar niet ontdekken wat ze wil. Of zitten we te eten en gooit ze ieder stukje op de grond. En soms, heel soms, gaat ze niet slapen en blijft ze beneden en lijkt ze onvermoeibaar. En dan moet ik m’n plannen voor die avond wijzigen en daar heb ik een enorme hekel aan. Dus stel mij alsjeblieft niet voor als een altijd blije, geduldige moeder, die alles met een enorme glimlach doet en geen volle wasmand heeft, want zo ben ik niet haha. Wat ik wel merk is dat het moederschap mij op veel mooie manieren heeft aangevuld en veranderd en daar mag meer bij stil worden gestaan.

Ik ben geduldiger.

Mijn mama heeft engelengeduld, mijn papa heeft geen geduld. En ik, ik zit er ergens tussenin. Ofja, zat, moet ik zeggen. Want kleine kindjes zijn heel erg volhardend en ik hoor mezelf liever niet de hele dag ‘nee’ zeggen. Dus proberen we haar te vertellen wat ze wel mag doen als ze iets doet wat niet mag. Voorbeeldje: Mila wil een glas met water van tafel pakken, niet echt handig om te doen. Laatst was ik niet snel genoeg met ingrijpen en trok ze een glas drinken over zichzelf heen.. Vandaar ook dat we haar positief benaderen en zeggen dat ze het glas moet blijven staan. Ik haal haar handje dan weg en zeg dat ze wel met haar xylofoon (bijvoorbeeld) mag spelen. Nu moet ik zeggen dat ik mezelf dan heel vaak dezelfde woorden hoor herhalen, maar meestal wel met het gewenste doel als resultaat. En als je dit meerdere keren per dag herhalen moet in verschillende situaties (‘aai Pip maar Mila, aaaaaien! Pip vindt het niet fijn als je aan zijn haartjes trekt. Kom mama helpt je. *aait* Juist, dit vindt hij wel fijn’) dan krijg je vanzelf bergen met geduld. En dat is in meerdere situaties onwijs handig!

Ik geniet meer.

Mijn lievelingsmomenten op een dag zijn simpele dingen als met z’n drietjes aan tafel zitten en kletsen en eten. Of Johan en Mila samen zien spelen of kroelen. Oh! Ik geniet ook heel erg van de ochtendvoedingen, die doen we standaard in bed, Mila ligt dan helemaal tegen me aan en vult haar maagje met mijn melk. Ik vind dat denk ik echt het allerfijnste moment van de dag (de uitgelichte afbeelding is een voorbeeld van zo’n merkjes-kroelmoment!). Dan zijn we weer even samen 1, net als toen ik haar in mijn buik mocht dragen. Ik geniet meer van kleine dingetjes, zo is elke dag fijn. Voorheen genot ik ook wel, maar niet zo intens. Nu weet ik hoe snel het allemaal gaat, dus probeer ik zoveel mogelijk in me op te nemen zodat ik het onthouden kan.

Ik let beter op mezelf.

Mijn nieuwe mantra is: doe ik dit voor mezelf of voor iemand anders? Werkt als een trein. Ik, en met mij nog zoveel anderen, ben geneigd om veel te vaak ja te zeggen, mijn eigen plannen aan te passen voor iemand anders of mezelf compleet te vergeten. Ik ben soms een tikje perfectionistisch en wil dan voor alle tentamens een 8 halen, de beste mama zijn voor Mila en vooral geen hulp vragen wat betreft haar verzorging, een perfect schoon opgeruimd huis hebben en het liefst plan ik dan ook nog wat tijd in voor sociale contacten. WHY? Waarom doe ik mezelf dat aan…? Zo zonde. Dus doordat ik beperkt de tijd heb en de meeste tijd voor mini reserveer leer ik om prioriteiten te stellen. Want: een blije mama is een blije baby. Lekker kort door de bocht, maar het klopt in dit geval wel.

Ik plan beter.

Okay, ik ben nog geen heldin in plannen, sommige dingen doe ik nog steeds last minute. Maar het gaat veel beter. Typisch gevalletje van weinig tijd en veel te doen. Maar voorlopig gaat het al twee weken goed en heb ik nog niets af hoeven zeggen of moeten verschuiven. Ik spreek met Johan de komende week door zodat we weten wie wanneer waar is, of mijn mama eventueel op moet passen en of we tijd hebben om even met elkaar te kroelen. Dit had ik mezelf jaren eerder moeten aanleren.

Ik ben gevoeliger.

Ik ben sowieso altijd al een huilertje geweest. Als ik goed boos ben ga ik huilen en dat haat ik heel erg. En bij frustratie of onbegrip huil ik ook. Maar nu is het hek van de dam. Ik huil om alle zielige dingen en leef heel erg mee met andere gezinnen. Voorheen kon ik wat hard zijn, nu kan ik me een stuk beter in andere ouders verplaatsen. Want, zoals de club van relaxte mama’s zo fijn zegt: die andere moeders doen ook maar wat. En zo is het maar net.

Ik ben een lievere vriendin.

Het mooiste wat je mee kan maken als koppel is het krijgen van een kind, het versterkt toch echt de band met elkaar. Johan en ik delen de persoon die het aller, aller allerbelangrijkst voor ons is en dat is bijzonder. In het begin was het even wennen hoor. Tijdens mijn zwangerschap zeiden we nog dat we elkaar niet mochten vergeten zodra de baby er was. Maar dat gebeurde wel. En dan komen alle dingen die ik me van te voren bedacht goed van pas. Want die kleine dingetjes maken echt het verschil. Zomaar een lieve kus of uitspreken dat je van je grote liefde houd kan echt een verschil maken. Of af en toe een paar uur samen zijn, zonder baby Mila. Het werkt allemaal goed voor onze relatie en ik denk zelfs dat onze relatie beter is dan eerst. Omdat ik me nu telkens realiseer dat ik Johan niet moet vergeten in mijn enthousiasme als mama, waardoor ik er vaker moeite voor doe om toch net dat beetje extra te doen waardoor de ander zich echt geliefd voelt.

Ik trek me minder aan van wat anderen denken/vinden.

Hoewel dit moeilijk voor me blijft ben ik ook hier wat aardiger in voor mezelf. Het interesseert me niet wat iemand ervan vindt als ik openbaar borstvoeding geef, Mila heeft honger of dorst en wil drinken dus krijgt ze dat. Waar dan ook. Mijn lichaam is nog niet perfect, ik heb flinke curves en ben niet strak. Maar mijn lichaam heeft wel een prachtig gezond kind gemaakt en afgeleverd, dus waarom zou ik het haten. Ik ga me ook niet meer druk maken om mijn leeftijd en wat anderen denken van ons als ouders, wij doen het prima. Mila is een blij meisje, doet alles goed en alles wat ze nog niet kan leert ze vanzelf wel. Dat anderen alleen mijn leeftijd zien en me bestempelen als slechte moeder is zo bekrompen dat ik denk dat zulke meningen maar beter over het hoofd gezien kunnen worden. En wat is dat lekker. Mama zijn maakt me enerzijds onzeker (doe ik het wel goed genoeg) en anderzijds denk ik nu: lekker belangrijk, ik ben een mama nu, er zijn belangrijkere dingen! Heerlijk is dat!

Herkenbaar? Aanvullingen? Let me know!♥

Liefs,

Alicia

babyouderschappersoonlijk

littlebumnl • 10 september 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *