L I T T L E B U M

#genoeggezwegen ♥

Terwijl ik op Facebook zat te struinen kwam ik een nieuwsbericht tegen over Stichting Geboortebeweging die zich inzet voor moeders die tijdens of net na de geboorte van hun kindje enorm slecht behandeld zijn door oa gynaecologen en verloskundigen. Met de haastig #genoeggezwegen vertellen zij de verhalen van talloze vrouwen. De reacties op het nieuwsbericht verduidelijkte meteen waarom een dergelijke actie nodig is.

“Je vraagt er toch zelf om” en “Je wil toch een gezond kind?” luidde een aantal reacties. Verschrikkelijk gewoon en ik kon het niet laten te reageren en het woord ‘zelfbeschikkingsrecht’ te laten vallen Ik kwam de naam van de stichting bij toeval een paar dagen later nog eens tegen en besloot een kijkje te nemen op hun facebookpagina. Ik had veel verwacht, al aardig wat nare verhalen gehoord en zelf ook niet de allerbeste ervaringen meegemaakt, maar dit sloeg alles. Sommige verhalen doen mij denken aan aanranding gewoon. Want wanneer een vrouw zwanger is en gaat bevallen kan je best met je hand haar vagina ingaan. Ook als ze herhaaldelijk zegt dat er gestopt moet worden. Dat is net zo normaal als je dat bij een niet zwangere doet, toch? #sarcasme En dan kan je wel roepen dat een arts de kennis heeft om te weten wat hij doet en dat je daarin maar mee moet gaan, maar dat is feitelijk niet waar. Ook een arts heeft zich aan regels te houden en mag nooit zonder toestemming van een persoon medicatie toedienen, grenzen overschrijden of handelingen verrichten waar een patiënt het niet mee eens is. Kan iedereen zich nog herinneren hoe er een aantal weken geleden talloze nieuwsberichten verschenen over euthanasie? 99% was toen voor, want iemand moet over zijn of haar eigen lichaam kunnen bepalen. En nu roept de meerderheid ineens dat je rechten verdwenen zijn omdat de vrouwen in kwestie zwanger zijn of waren? Houd toch op! Lees de verhalen en bepaal zelf maar, is dit aanstellerij?

img_1458

Wanneer een vrouw het voor zichzelf opneemt of wanneer haar partner dit doet wordt de dode-baby-kaart gespeeld waardoor mensen alsnog akkoord zullen gaan. “U wilt de dood van uw kind toch niet op uw geweten hebben, mevrouw?” Vrouwen met trauma’s worden aangeraakt op plekken waar anderen ook tegen hun zin aan hebben gezeten. Net bevallen vrouwen weten niet hoe het met hun kindje(s) is. Ze worden uitgelachen, belachelijk gemaakt en letterlijk in de kou gezet. Hun gevoelens worden genegeerd, hun moedergevoelens ook. Want, echt, als mama voel je het 9/10 keer als er iets mis is. Maar ook nog duidelijkere signalen worden genegeerd, zoals de symptomen van het HELLP-syndroom. Vrouwen hebben letterlijk de dood in de ogen gekeken omdat de hulpverleners, de mensen die ze zouden moeten vertrouwen, hen in de steek lieten en voor zichzelf kozen.

img_1462

Het mooiste aan deze actie vind ik de hastag #handineigenboezem waar hulpverleners hun verhaal vertellen en oprechte spijt betonen. Ook ‘gewoon’ mensen die door de heersende cultuur dachten het juiste te doen of niet tegen anderen in durfde te gaan. Huilend heb ik de verhalen zitten lezen. Ik voelde het verdriet en de spijt gewoon. Ik heb diep respect voor alle verloskudigen, doela’s, gynaecologen en verpleegkundigen die hun fouten inzien en anders te werk willen gaan. Dit gaat namelijk echt het verschil maken!

img_1465

En ik weet dat het niet altijd doelbewust gebeurt, dat velen het doen met de beste bedoelingen.Denkende dat dat bij de job hoort en dat dat je een (bijvoorbeeld) goede verloskundige maakt. Misschien wel bang voor afkeuring van de gyn of collega’s.Maar ik kan me ook goed verplaatsen in de gevoelens van de mama’s en het feit dat er zoveel tegen de wil van iemand in kan gebeuren maakt mij bang. Bang voor de keren dat ik nog mag bevallen (hopelijk) en voor mijn dochter die misschien ooit zoiets mee moet maken als er niet snel iets verandert. Daarom schreef ik eens op wat mij dwarszat en ik schrok. Best een lijstje en dat terwijl ik niet perse met een negatief gevoel terugkijk op mijn bevalling. Alle nare handelingen kwamen af van 1 specifiek groepje hulpverleners en (goddank!!) was er een wisseling van de wacht waardoor ik een heel fijn en ondersteunend team om me heen kreeg. Met mijn verloskundigen kon ik het ook altijd heel goed vinden en was alles bespreekbaar. Toch voel ik stiekem een beetje angst omdat ik nu weet dat het niet zo normaal was..

img_1612

Ik deel mijn verhaal niet uit zelfmedelijden of omdat ik vind dat ik een slachtoffer ben. Ik voelde me onbegrepen en vind dat de zorg beter kan en hoop dat door het delen van verhalen er meer mensen op zulle staan die zeggen dat dit niet oke is.

Heb jij ook zo’n nare ervaring? Delen kan! Kijk voor de voorwaarden hier!

Liefs,

Alicia

#genoeggezwegenbabybevallingmama

littlebumnl • 7 december 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *