L I T T L E B U M

Eerste peuter-update Mila Sophia!

Heeee hallo! In het verleden heb ik al weleens wat updates geschreven over Mila. Als eerste toen ze nog in mijn buik groeide, daarna als baby, later als dreumes en nu als heuse peuterpuber. En om je vragen meteen te beantwoorden: de peuterpubertijd is in volle glorie aan de gang. Ik vertel je verder graag over haar ontwikkelingen, lievelings-dingen en leuke skills. In mijn brief aan haar vertelde ik wat dingen, hierbij een uitgebreider stuk! Heb jij ook zo’n puberende peuter in huis? Let me know!

Op 29 oktober werd Mila twee jaar oud, nog geen maandje geleden dus. Ik moet zeggen dat die twee-jaar-grens geen magische grens is, kort ervoor merkte we echt al een omslag in haar gedrag. Onder andere met eten (lees: NIET eten) en de terugkeer van de driftbuien die we echt niet gemist hadden. Naast deze ontwikkelingen die wij niet perse erg leuk vinden, maar er wel bij horen blabla, gebeuren er natuurlijk ook veel toffe dingen in haar leven. Onder andere het praten gaat weer een stukje beter waardoor communiceren wat gemakkelijker gaat. Soms!

Eten, of eigenlijk meer: NIET eten

Dit is dus zo’n nieuwigheidje dat al begon voordat ze twee werd. Niet gek lang ervoor hoor, ik denk dat ze 22 maanden was toen de eetstaking begon. Mila is altijd betrokken bij het boodschappen doen, koken en eten was lang haar favoriet. Natuurlijk vond ze de ene maaltijd wel lekkerder dan de andere, maar het gebeurde niet dat ze haar bord, onaangeraakt, liet staan en van tafel wilde. Nou, de situatie zoals net beschreven is eigenlijk hoe het nu iedere avond gaat tijdens het avondeten. Overdag eet ze meestal vrij goed! Boterhammen, fruit, een snackje en tijdens het koken eet ze graag rauwe groenten. Drinken gaat dan iets minder lekker, we merken dat ze uit een rietjesbeker veel meer drinkt dus die zetten we nu weer gevuld neer. Aan tafel drinkt ze uit een normale beker, dat kan ze echt al enorm lang.

Tsja en dat avondeten is dus wel een dingetje. We proberen er relaxt mee om te gaan maar dat is toch wel lastig. In je achterhoofd weet je best dat kinderen zelf heel goed weten wat ze nodig hebben en in de meeste gevallen zichzelf niet zullen uithongeren. Maar toch knaagt het ook wel hoor. Ik ben laatst ook volledig uit mijn panty gegaan toen ik weer voor de vuilnisbak had gekookt. Niet zo classy en ook niet zo mijn stylo, maar het gebeurde. En ik kan je vertellen: het heeft weinig zin. De dag erna at ze weer niet haha.

Kletsen, zingen en soms ook schreeuwen.

Mila praat nog niet zo heel veel. Laat me het beter uitleggen: ze praat best veel maar kent nog niet heel veel woorden. Ook daar kan ik me weleens druk om maken moet ik bekennen. Meestal kan ze zich goed duidelijk maken en dat is enorm fijn. Het is alleen dat ik echt het idee had dat het gemiddelde kind stukken meer kon zeggen rond de tweede verjaardag. En dat is ook eigenlijk wat  ik om me heen zie. Tsja, als jouw kindje dat dan niet doet ga je toch wel even aan jezelf twijfelen. Niet eens aan haar, ze doet het super en ik geloof in haar en verwacht dat het wel komt. Maar meer van: doen wij het wel goed, geven we haar de juiste tools om te ontwikkelen, etc.

Nouja even back naar wat ze wel kan, want we zijn geen negatieve ouders die hun kind verafschuwen omdat het nog niet genoeg kan zeggen. INTEGENDEEL!  Sinds de afgelopen dreumes-update heeft Mila minstens een verdrievoudigde woordenschat. Ze kent veel nieuwe woorden die dagelijks gebruikt worden en kan ook al korte zinnentjes zeggen. “Diesjh mij” en “Konnie bij” zijn mijn lievelingszinnen. Die zegt ze zo enorm schattig. Ook met liedjes begint ze mee te zingen/brabbelen en ze gebruikt haar stem soms ook om te schreeuwen/te gillen. Bij boosheid enzo. Het kan je verbazen wat voor volume er uit zo’n klein mensje kan komen zeg… Het twee-is-nee lijkt ook weer te kloppen. Haar lievelingszin is ATM: ‘Nee, ik wil niet *vul iets in*..

Spelen, lievelings-dingen en ander leuks!

Spelen kan ze als de beste en de keuze is hier reuze. Helemaal na haar verjaardag, dochterlief is weer flink verwend. Op het huidige moment is ze enorm verzorgend voor haar popje en wordt ook de doktersset vaak gebruikt. En die kwam mooi van pas! Haar doktersbezoek konden we zo thuis oefenen om haar voor te bereiden op wat komen ging. Tekenen vindt ze ook heel leuk, net als duplo bouwen en spelen in haar keukentje. Naast die lievelings-dingen speelt ze elke keer met iets anders. De houtentreinbaan, Grimmsregenboog, Paw Patrol toren en auto’s, het poppenbedje boven, noem het maar op. Vervelen kent ze nog niet haha!

Haar eigen kamer is ook ineens enorm geliefd. Ze heeft door dat ze de deur dicht kan doen en zo lijkt ze soms even een momentje alleen te pakken. Ze speelt dan met knuffels, haar poppenbedje en bouwt creaties met dekens en matrassen. Mega aandoenlijk.

Borstvoeding: de WHO-norm is binnen

Als ik ergens echt vet trots op ben is het wel ons teamwork waardoor we de WHO-norm hebben gehaald. Twee jaar borstvoeding, hatseflats. Bikkelen, doorzetten, doorbijten, bikkelen en weer doorzetten. Niet stoppen op je dieptepunt en zien hoe erg Mila het nodig heeft. Daardoor hebben we het gehaald. Mila drinkt nu 2-3 keer per dag. Soms in de ochtend, voor het middagslaapje en voor ze in de avond naar bed gaat. Op sommige dagen drinkt ze wat vaker, op dagen dat ze naar de opvang gaat alleen voordat ze naar bed gaat. Als we een lange dag weg zijn drinkt ze ook nog weleens in het openbaar, zoals ze dat dan noemen. We beginnen wel een attractie te worden hoor, maar dat laat ik lekker gaan. Ze valt of in slaap of pakt even haar momentje om de prikkels te verwerken en tot rust te komen. Waarom zou ik haar dat nu ontnemen omdat anderen het niet willen zien. Oogjes dicht en snaveltjes toe, zeurmenschen!

Driftig drakenmeisje, zo puur.

Mils heeft een pittig karakter. Zo lief en zorgzaam als ze kan zijn, zo boos kan ze ook worden. Ze ontploft echt (heeft ze niet van mij, echt niet *kuchkuch*) en sluit zichzelf dan even af. Ze hoort je niet, je mag haar niet aanraken of iets zeggen. Vet lastig soms, maar gelukkig merk ik om me heen dat ik niet de enige ouder ben die dit doormaakt. Ik vind het ook zo moeilijk om haar zo overstuur te zien, je kan echt niets doen op zo’n moment. Het hoort erbij, we know, maar het doet je wel twijfelen aan jezelf hoor. We laten haar nu razen, praten erover. Ook als wij onredelijk waren, sorry zeggen als ouder hoort er ook bij. Alleen zo kunnen we voorleven hoe we het graag zien.

Meten en wegen doen we begin december bij het CB. Qua ontwikkelingen merken we dat ze motorisch gezien heel sterk is. Bewegen, dingen pakken, bouwen, stapelen, weet ik wat: ze doet het zo goed. Qua praten moet ik me ook niet zo druk maken, ieder kind ontwikkeld op zijn of haar eigen tempo en dat weet ik ook best. Ondertussen heeft ze vandaag alweer zo goed gekletst dat ik me afvraag waar ik me vanmorgen, toen ik de helft van dit artikel tikte, druk om  maakte haha. Ze snapt alles wat je zegt en kan al vet veel zelf, doet het liefste alles zelf zullen we maar zeggen. Wauw, wat ben ik trots op haar, ze is de beste!

Liefs
Alicia

ouderschappersoonlijkpeuterpeuter-updatetienermoederupdate

littlebumnl • 23 november 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *