L I T T L E B U M

Driftbuien: hoe wij ermee omgaan ♥

Je had er weleens van gehoord: driftbuien. Kinderen die zich uit woede op de grond werpen, huilen of gillen en niet voor rede vatbaar zijn. Waarschijnlijk heb je je eigen ouders wel 100x hetzelfde verhaal horen vertellen over jouw ergste driftbui. Net als wij. En daar zaten we dan, als ouders van een meisje van 10 maanden. Die gilde. En huilde. Over de vloer dweilde. En totaal niet voor rede vatbaar was. Nu al? Ja, papa en mama van Mila, nu al. Hoe ouder ze wordt, hoe vaker we het meemaken en inmiddels hebben we er het een en ander over geleerd.

Die eerste keer sta je wel even met je mond vol tanden. Mini had me gebeten toen ze melkjes kreeg en ik had haar van de borst gehaald. Ze gooide zichzelf van mijn schoot af en wilde niet meer vastgehouden worden. Prima Mils, dan ga je lekker op de grond liggen. Maar daar bleef het niet bij he, ze kookte zowat van woede. Johan en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde. Wat we ermee moesten wisten we ook niet. Toen ze eenmaal uitgeraasd was nam ik haar bij me en legde haar uit dat ze me pijn had gedaan, mijn grens overging en als ze normaal dronk ze best borstje kon krijgen. Eind goed, al goed!

Na die eerste keer gebeurde het nog een aantal keer. Na haar verjaardag ging Mila steeds meer duidelijk maken wat ze niet wilde op deze manier. Het hoort er natuurlijk ook wel bij, maar het voelt soms echt als falen. Zo wilde ze laatst niet lopen, niet in de draagdoek en sjouwde ik die draagdoek + 2 tassen mee. Ja, toen was het wel jammer dat ze op de grond ging liggen huilen en gillen en niet aangeraakt wilde worden. Pasgeleden wilde ze de auto niet in, dat probleem speelt al wat langer. Ze was compleet overstuur, verzette zich aan alle kanten en gilde het uit. En je voelt iedereen kijken, je geduld raakt langzaamaan op en het zweet breekt je aan alle kanten uit.

Benoemen tot je een ons weegt!

Maar, leuke lieve lezers, we hebben wel wat ‘maniertjes’ die het leed verzachten of het proberen te voorkomen. Het uitgangspunt is bij ons dat verdriet en boosheid er mag zijn, altijd. Maar sommige dingen (zoals de auto in om thuis te komen) moeten wel gebeuren. Wij vinden het belangrijk dat er ruimte is voor het verdriet/de woede. Dat uitten wij door te benoemen wat we zien en bijvoorbeeld te zeggen dat we het snappen. Haar overstuur in de autostoel proppen voelt niet goed, dus proberen we haar af te leiden. Als dat niet werkt haal ik haar even uit de situatie en proberen we het opnieuw. Omdat ik zelf ook een mens ben en na een ronde of 5 ook wat minder geduld heb komt het ook weleens voor dat ze wel huilt omdat ze de autostoel ingaat. Ook niet erg, maar het benoemen en eventueel aanraken of soms afleiden helpt dan wel.

Uit laten razen, afleiden, benoemen en opnieuw proberen werkt achteraf. Maar sommige situaties zijn ook te voorkomen. Voorbeeldje: Mila wilde haar jas niet aan na een kopje thee in de HEMA. Ze maakte er eerst een krijsfestijn van en later een spelletje. Prima, zeg ik dan, dan doe je geen jas aan kind. En zo gebeurde het dus dat Mila midden in de winter zonder jas buiten liep. Kinkt misschien een beetje gek, maar ze heeft echt nog meerdere keren (lees: elke minuut) het aanbod gekregen om alsnog haar jas aan te doen. Maar onze lieve dreumes rende lekker in de rondte en had het blijkbaar niet koud. En: ze leeft nog!!! Keuzes maken en zelf laten doen werkt goed. Haar uit twee dingen laten kiezen werkt vaak als afleiding. En als ze haar jas niet aan wil en ik vraag eventjes later of ze het nog eens ZELF wil proberen komt ze meestal blij aangehuppeld. Laatst maakte ik ook zoiets bijzonders met haar mee, ze was zo boos en begon te huilen en te slaan en te knijpen. Ik nam haar in mijn armen en fluisterde dat het okay was,”ik ben hier mils, het komt goed” en bahm ze was kalm. ZO mooi om mee te maken!

Die andere moeders doen ook maar wat!!

Het kost ons ook veel moeite, heus! Maar ik vind het heel erg als ik mensen hun kinderen zie dwingen terwijl er geen nood achter zit. Grenzen hebben wij ook en die zijn duidelijk en dan ben ik ook streng, maar ik zie Mila ook gewoon als een klein mensje en het voelt voor ons in ieder geval niet goed om haar van alles op te leggen. Kinderen/dreumesen willen ook graag controle hebben op situaties en ik merk dat ik als ouder snel wil begrenzen uit veiligheid. Maar dat is lang niet altijd nodig!

Misschien heeft iemand er iets aan, ik hoop van wel! Driftbuien zijn challenges voor de ouders vind ik. Ik voel me ook altijd erg moe nadien. En ook hier wordt weleens gemopperd of ze niet eventjes gewoon haar jas aan kan doen. Maar als ik dan eventjes later zie dat ze het prima zelf kan en druk in de weer is met haar muts, sjaal EN schoenen ben ik het weer vergeten!En laten we niet vergeten hoe het voor zo’n klein draakje is. Je wil iets gewoon niet, maar anderen bedenken dat het moet.. Best stom, en dat mag geuit worden!

Liefs,

Alicia

adviezendreumesdreumesmamadriftbuienkleuteromgaan met driftbuienouderschappeutertips

littlebumnl • 11 februari 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *