L I T T L E B U M

De studerende thuisblijfmama: waarom ik mijn ervaringen deel. ♥

Daar zat ik dan. Ik was negentien, zat in het eerste jaar van m’n rechtenstudie. Johan en ik hadden net te horen gekregen dat het huis dat we kort daarvoor bezichtigd hadden van ons was en dat we nu dus echt samen gingen wonen. Alsof dat niet genoeg was bleek ik zwanger, dat stond nog niet op de planning. Tuurlijk is zo’n wonder welkom, maar tips over hoe je dat als student aan moet pakken kon ik nergens vinden…

Als je op internet zoekt naar ervaringen van jonge moeders komt je 9/10 keer uit op verhalen over een abortus en dat was iets wat ik niet wilde. Ja, we waren (en zijn) jong, maar ik hield meteen van het kleine wonder in mijn buik. In mijn hoofd praatte ik al tegen mijn meisje, ik WIST gewoon dat het een meisje zou zijn. Het was een enorm heftige periode, ik schrijf dit dan ook met tranen in mijn ogen. Ik was zo bang dat ik het niet zou kunnen, dat wij dit niet zouden kunnen. En toch voelde het goed. Ik wilde alleen maar houden van mijn kindje, haar beschermen. Het is niet dat ik tegen abortus ben, ik heb respect voor vrouwen die JUIST in het belang van een kind kunnen denken en ervoor kiezen om het kind niet op te laten groeien in een onveilige, niet prettige situatie. Maar voor mij, voor ons eigenlijk, voelde dat niet goed. Waarom zouden we? We hadden een huis, liefde en financieel konden we het ook aan. Het enige ‘probleem’ was het feit dat we beide studeerden en dat we hele andere plannen hadden.

Dus was ik dringend op zoek naar ervaringen van andere jonge mama’s. Jonge vrouwen van een jaar of 20 die ook een stabiele relatie hadden, ruimte hadden voor een wondertje en daarnaast een studie volgden. Alles was ik las waren verhalen van gebroken meisjes, van een jaar of zestien, die geen vaste vriend hadden en nog op de middelbare school zaten en dus kozen voor abortus. Ik las de verhalen huilend, met een hand op mijn buik met daarin mijn kleintje. Dit was zo erg niet waarnaar ik op zoek was, ik wilde juist weten hoe het wel te combineren is. Uiteindelijk vond ik een aantal sites en blogs waar andere jonge moeders spraken over hun leven en hun studie, er waren er weinig waarin ik me kon verplaatsen. Er zijn helaas veel jonge vrouwen die alleen voor hun kinderen zorgen. Ik heb veel verhalen gelezen van vrouwen met veel problemen, die echt diep in de shit zaten met een kindje erbij. Natuurlijk heb ik het diepste respect voor deze vrouwen, die het toch voor elkaar krijgen om elke avond een kindje met een gevulde maag en een geliefd gevoel op bed leggen. Maar ik herkende mezelf er niet in, ons leven is zo anders in vergelijking met dat van hen.

Ik voelde me zo onwijs alleen tijdens mijn zwangerschap. Begrijp me niet verkeerd hoor, mijn vriendinnen en familie waren er voor mij, maar het is niet hetzelfde als wanneer je vriendinnen ook kinderen hebben, gaan krijgen of willen krijgen. Johan beleefde het als man natuurlijk heel anders, de zwangerschap. Ik kon altijd wel met hem praten, maar ik zocht herkenning bij iemand, iemand die ook een beweeglijk mooi wezentje in de buik had zitten. En dat is dus de reden dat ik, ondanks sommige negatieve achterlijke reacties van hersenloze wezens, heel open ben over alles. Ik ben trots op mijn gezin. En iedereen mag dat zien en weten. Ik heb nooit mijn buik geprobeerd te verbergen, ben overal open over geweest. Alle vragen over hoe we het gingen doen beantwoordde ik heel eerlijk met ‘ik heb werkelijk geen idee!’ want zo was het ook echt. Hoe konden we weten hoe het zou zijn met een kind erbij, ik heb eigenlijk nog geen precieze beschrijving van hoe we het redden, maar we redden het. En we genieten vooral heel veel (misschien is dat het juist;)). Ik kocht me suf aan leuke kleertjes en spullen voor in de babykamer, aaide nonstop over mijn buik, ik leek wel een gewone moeder.

Ik denk dat ik uiteindelijk ook een gewone moeder ben, net zoals die van een jaar of dertig. Ik ben een geitenwollensok die draagt en borstvoeding geeft, ik houd zielsveel van mijn mini en ik ben elke dag dankbaar dat ze zo geweldig is. Ik kroel en kus haar de hele dag, we ‘kletsen’ uren en zijn bijna altijd samen. We hebben een hele speciale band, zij en ik. Ik laat alles uit mijn handen vallen zodra ze me nodig heeft, het maakt mij niet uit of dat is voor honger, mamahonger of gewoon omdat haar speeltje niet doet wat zij wil. Ik geniet van de momenten dat ze langs de bank loopt, over wil stappen naar de tafel en zoekt naar mijn hand. Gewoon voor de zekerheid, ze kan het allang zelf, toch houdt ze mijn hand vast als ze het spannend vindt. Ik ben gek op haar kroels, de momenten dat ik haar kan dragen, de voedingen in bed, haar lach. En haar stemmetje lieve mensen, zo lief, alsof engelen je oren kussen. Hoe ze soms zingend kan ‘praten’. Hoe ze danst zodra er muziek aangezet wordt. En het liefste zie ik haar samen met haar papa, mijn grote liefde.

Er wordt zo vaak minderwaardig over jonge moeders gedaan. Ik ben daar vaak verdrietig over geweest. Ik vroeg Johan dan hoe iemand kon denken dat zij een betere moeder was, alleen omdat ze ouder was. Ik had Mila toch ook gedragen in mijn buik. Ik was toch ook bevallen, zorgde nu toch ook voor haar. Ook jongere mama’s doen hun kindje in bad hoor.. Ik houd net zoveel van mijn kind als iemand anders van haar kind houdt, dat is niet leeftijdsgebonden.

Alles wat ik wil is dat er een jonge vrouw is die dit leest en in zichzelf gaat geloven. Ik wil laten zien dat je, ondanks je leeftijd en eventuele studie ernaast, een hele gewone moeder kan zijn die haar kind alles geeft wat het nodig heeft en meestal een beetje extra. Ik zou willen dat ik zo’n ervaring had gelezen toen en juist daarom schrijf ik er zelf graag over. Misschien kan ik zelf iemand helpen of inspireren. Misschien kan ik degene zijn die ik toen zelf nodig had. Dan waren mijn zorgen een stuk minder geweest. En uiteindelijk loopt het met school wat anders dan verwacht omdat ik er voor kies thuis te zijn bij mijn dochter. Ik mis mijn lessen die gelukkig in te halen zijn, maar de tijd met Mila, die nooit meer terug te halen is, mag ik volop meemaken. Vaak hoor ik meiden van mijn leeftijd zeggen dat zij het niet zouden kunnen, ik antwoord daarop dat ze het wel zouden kunnen, want voor je kind doe je alles. Je maakt wat onmogelijk lijkt gewoon mogelijk, mama’s zijn superhelden! ♥

Liefs,

Alicia

babyouderschappersoonlijkschoolzwanger

littlebumnl • 30 augustus 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *