L I T T L E B U M

Een brief aan opvoedtantes Els & Do ♥

Hoi opvoedtantes Els & Do! Het is stiekem best een beetje spannend om een ‘brief’ te schrijven naar opvoedgoeroes als jullie. Hoewel ik nooit helemaal zeker weet of ik jullie adviezen echt serieus moet nemen, weet ik wel zeker dat er een heleboel moeders zijn die dat wel doen. Ik schrok namelijk wel een beetje van de massale support onder het bericht over de pittige peuter. Jullie stellen namelijk dat het zielig is om geen grenzen te stellen en dat discussiëren met een peuter verkeerd zou zijn. Mama’s wil is wel, toch?! Ik denk dat ik dat toch een beetje anders zie om heel eerlijk te zijn…

Ik schrijf dit niet omdat ik mezelf beter vind dan andere moeders. Of omdat ik vind dat mijn ‘methode’ altijd werkt, dat doet geen een methode volgens mij. Ik schrijf dit meer omdat ik voordat ik moeder was dacht dat het gewoon was dat de wil van de opvoeder belangrijker is dan die van een kind. Net zoals ik dacht dat het normaal was voor baby’s om vooral veel te slapen en af en toe eens wat te drinken. Beide dingen voelden onnatuurlijk, maar omdat ik dacht dat het hoorde geloofde ik erin. Streng zijn en straffen is heel normaal in onze maatschappij, maar hoe gewoon is dat eigenlijk?

Momenteel zie ik het ouderschap heel anders eigenlijk. Ik ben er langzaamaan ingerold. Het natuurlijke ouderschap, (je weet wel! Van die types die langvoeden, samen slapen en hun kind bij zich dragen in een draagdoek) blijkt veel beter bij mij te passen. Wat voor de ene werkt, werkt voor de ander niet. Logisch! Maar van het volgende stukje schrok ik toch wel behoorlijk: “Hier volgt een peptalk die u vaak moet overlezen. Dan krijgt u vanzelf een houding die respect afdwingt bij uw zoon. Daar gaat-ie. Een peuter de controle laten overnemen is eigenlijk heel zielig. In zijn hart vindt hij al die macht namelijk doodeng. De wereld is groot en onbekend en een kind snakt naar veiligheid. Die krijgen ze alleen als u de baas bent.”

Ik vind dit zo ontzettend raar. De baas zijn? Respect AFDWINGEN? Is het hele punt van respect niet dat het wederzijds moet zijn? Waarom geld dat dan ineens niet als het over kinderen gaat? Het is ook helemaal niet logisch eigenlijk, alsof een kind geen gevoelens heeft. De boodschap die je geeft is dat de gevoelens van het kind minder belangrijk zijn dan die van de opvoeder. WHY? Sowieso vind ik de gedachte dat je je kind leert dat iemand de baas is over hem of haar ontzettend apart.

Schrikbarend genoeg las ik alleen maar reacties als: ‘Ik doe het ook gewoon. Omdat ik het zeg. Kan me ook eigenlijk niet echt wat schelen of dat pedagogisch verantwoord is of niet.’ Sowieso vind ik die insteek een beetje gek, maar daar gaat het nu niet om. Dat er grenzen moeten zijn voor kinderen staat als een huis. Die grenzen moeten ook goed bewaakt worden, daar leert een kind namelijk iets van. Sommige dingen moeten ook echt, zoals bepaalde medische handelingen of bijvoorbeeld in een autostoel zitten als je dat niet wilt, maar papa en mama toch echt een keer naar huis moeten. Ja, in zulke situaties moeten er dingen. Maar je kan niet alles bij een kind opleggen omdat ‘mama zegt dat het moet.’ Tussen die grenzen is er een heleboel ruimte en het lijkt me juist heel leerzaam om een kind die ruimte te geven.

Ik denk dat het een goede stap zou zijn voor ouders om naar hun kind te kijken in plaats van naar de opgelegde regels vanuit onze maatschappij. Kinderen hebben daar helemaal geen boodschap aan en daar kunnen wij volwassenen een heleboel van leren. Kijk eens naar de reden achter het opstandige gedrag van een peuter. Ik kan me zomaar voorstellen dat als een kind NIKS mag en vanalles moet van papa of mama dat het dan lastig kan worden. Daarnaast mogen die emoties er toch ook zijn? Niks mis mee! Ik ben zelf op sommige dagen ook wat minder gezellig, wie niet?

De moeder van de pittige peuter lijkt mij ook helemaal niet geholpen met jullie advies. Ik vermoed dat haar peuter best nog wat opstandiger kan worden van zulke methodes. Mijn advies? Kijk naar je peuter en naar zijn behoefte. Stel inderdaad duidelijke grenzen, maar geef daartussen veel vrijheid. Hebben ze namelijk ook nodig, naar leren ze een heuuuleboel van. Straffen werkt niet, zo blijkt maar weer. Een gesprek geeft juist een opening om erachter te komen waar het gedrag nou vandaan kwam. Dat maakt je geen softie, maar juist heel slim en sterk! Gevoelens erkennen doet wonderen, zo werkt het bij ons ook. Het zijn net mensen he, die kinderen 😉

Liefs,

Alicia (mama van een regelmatig opstandige dreumes)

briefdriftbuiendriftigels en dokek mamamamaopstandigopvoedenpeuter

littlebumnl • 11 maart 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *