L I T T L E B U M

Borstvoeding en nursing agitation♥

Als je al zeventien maanden je (nu niet meer zo) kleine dochter aan de borst hebt ben je aardig wat gewend zou je zeggen. Opstarten was lastig, de eerste keer buiten de deur voeden spannend en de mijlpalen behaalden we zonder al te veel kleerscheuren. Toch merkte ik de laatste tijd iets aan mezelf, tijdens het voeden was mijn, normaal toch al niet zo aanwezige, engelengeduld wel erg beperkt. Ik dacht aan afbouwen en huilde uit bij Johan.. Wat was dit toch?

Als ik iets niet weet ga ik op onderzoek uit, ik werd alleen niet heel veel wijzer van google. Hmm, gek. Ik besloot mijn vraag voor te leggen aan ruim 8000 andere voedende moeders, lactatiekundigen en leden van VBN. Mijn vraag luidde:

‘Herkent iemand mijn gevoelens?

Ik voed Mila al zestien maanden en ben erg blij dat ik haar dat nog kan geven. Onze dochter eet goed en drinkt ook genoeg naast de borstvoeding. Ze drinkt nu nog voor en na het slapen en in spannende situaties. (Toch wel snel 4-5 keer per dag) Ik merk echter dat ik de manier waarop ze om borstvoeding vraagt erg onprettig vind. Ze kan het duidelijk maken met een gebaar, praten doet ze nog niet zoveel. Het probleem is dat ze vaak geen gebaar wil laten zien en in plaats daarvan aan mijn kleding trekt of aan me hangt, huilt, schreeuwt, etc. Helemaal als ik haar vertel dat ze eventjes moet wachten. Ik voel ik me vervelend bij het voeden en ik zit het soms echt uit zodat ze daarna naar bed kan en kan tijdens de voedingen ook weinig van haar hebben, friemelen en kriebelen maakt me dan enorm onrustig terwijl ik daar normaalgesproken geen probleem mee heb. 

Ik wilde altijd voeden zolang we allebei fijn vinden en op dit moment neig ik dan ook naar stoppen. Het voelt echter alsof ik haar dan iets heel belangrijks ontneem. Het is echt haar momentje om tot rust te komen, troost te vinden en in slaap te vallen. Het voelt voor mij alsof ik haar ‘lievelingsknuffel’ weggooi als ik wil stoppen met voeden.. Daarnaast zijn er echt nog wel momenten dat ik het wel met liefde doe! 

‘Voeden is ook opvoeden’ en dat weet ik. Het is alleen niet perse dat het gedrag vervelend is, meer het algemene gevoel rondom de voedingen waardoor ik het gedrag minder goed kan hebben. Het gevoel opgeëist te worden en dan ook nog eens op voorwaarden van een ander.. 

Herkent iemand dit? Wat heb jij gedaan? Ik kom er alleen niet uit 

Boos, onrustig en geïrriteerd  is hoe ik me voelde..

Even wat uitleg hoor: tijdens het voeden kreeg ik telkens een soort enorm onrustig gevoel. Als Mila een beetje aan mijn gezicht friemelde werd ik al boos. Erg onredelijk natuurlijk en niet leuk voor haar. En ik merkte ook enorm dat ik er zelf heel veel last van had. Ik voelde me boos, onrustig, geïrriteerd en had continu het gevoel opgeeist te worden. En toen… werd Mila ziekjes. Vier weken lang is ze af en aan ziek geweest. Ze had een maag- en darmvirus te pakken en later ook nog eens een oorontsteking. Ik vond het in het begin niet meer zo heel erg om te voeden, hiervoor zag ik er echt tegenop soms en probeerde ik haar af te leiden met een bekertje drinken.

Na een poosje ging dat oermoeder gevoel ook wel weer een beetje weg. Eerlijk gezegd was ik het ook wel een beetje zat om steeds binnen te zitten. Natuurlijk kon mini daar ook helemaal niets aan doen, maar het frustreerde mij wel enorm. Daar kwam ook weer de afkeer voor borstvoeding tevoorschijn. Ik wilde oprecht heel graag stoppen. Maar ik kon het niet. Het voelt niet eerlijk tegenover Mila. Zij heeft geen speentje of lievelingsknuffel. Mila wil een slokje borstje bij troost, vermoeidheid of angst.

Niet langer onderdeel van de voedende mama’s???

Daar zit je dan. Als #teamborstvoeding, bloggend over waarom borstvoeding zo belangrijk is en dat er echt wel manieren zijn om het vol te houden en ik help regelmatig andere vrouwen op weg als zij met vragen zitten. En nu zat uitgerekend ik, huilend te roepen dat ik er helemaal  klaar mee was. Gelukkig laten mijn digitale vriendinnen me nooit in de steek en kreeg ik nuttige antwoorden. Zo noemde meerdere moeders de term: Nursing Agitation. En daar denk ik dus last van te hebben. Het houdt zo’n beetje  in wat ik net omschreef en komt veel voor bij voedende moeders die zwanger zijn of tandemen. Nou ben ik dat dus echt heel erg niet, maar heb ik er wel last van. Er was wat herkenning, ik kreeg de tip het alleen nog op vaste momenten te doen en het te benaderen alsof ze om iets anders vraagt zoals een koekje. Ben je dan ook zo meegaand of ben je dan duidelijk en resoluut? Nee is dan immers ook nee en dat is deze kwestie heel belangrijk omdat ik als moeder ook grenzen heb.

Hoe gaat het nu? Zijn we gestopt?

Nu ben je natuurlijk nieuwsgierig naar hoe het nu gaat en dat vertel ik graag. We zijn niet gestopt.  Ik zet door en zoek naar oplossingen. De huidige oplossing is om te voeden voor (soms ook na) elk slaapje en bij het wakker worden in de ochtend. Dat komt uit op 4 voedingen. Zo zit er een beetje regelmaat in en weten Mila en ik allebei waar we aan toe zijn. Ik zou graag zien dat de middagvoeding er ook af gaat, maar daarvoor is het nu niet het moment.


Foodcoma’s na melkjes heeft Mila nog dagelijks. Ze slaapt nog altijd in aan de borst tijdens het middagdutje en ook in de avonden voor ze de nacht ingaat. 

Waarom ik doorga ondanks de nursing agitation? Naast het feit dat het voor Mila heel belangrijk is vind ik het heel prettig dat er zoveel belangrijke stoffen in de borstvoeding zitten. Afgezien van de antistoffen die nog steeds meebouwen aan een sterk immuunsysteem bevat borstvoeding onder andere heel veel vitamines die langvoeden heel waardevol maken en dus ook het doorzetten waard. Daarbij komt ook nog eens dat er echt nog wel momenten zijn waarop ik het heerlijk vind om te voeden en niet moet denken aan afbouwen. We gaan dus door,  ik heb nieuwe grenzen gesteld en hoop over een tijdje de middagvoeding te kunnen laten vallen. <3

Liefs,

Alicia

 

borstvoedenborstvoedinglangvoedennormaliseer borstvoedingnursing agitation

littlebumnl • 11 april 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *