L I T T L E B U M

Die bewijsdrang bij tienermoeders ♥

Iets waar ik zelf last van heb, vaker heb gelezen van jonge moeders en ook werd bevestigd tijdens mijn interview met Emma van Voor tienerMoeders is de enorme bewijsdrang die tienermoeders vaak hebben. De afgelopen weken ben ik eens bij mezelf nagegaan hoeveel invloed die bewijsdrang nou op mij heeft gehad en dat blijkt meer dan ik wilde toegeven. Ik wil jullie graag vertellen over keuzes, de invloed die de bewijsdrang waar ik last van heb en waar het vandaan komt.

Op mijn persoonlijke instagram account heb ik een jaar geleden ongeveer al eens beschreven hoe het soms voelt als tienermoeder. Je hebt namelijk soms het gevoel alsof iedereen die je (een beetje) kent je in de gaten houdt en wacht op het moment totdat het fout gaat. Door het beeld dat door de media is geschetst over tienermoeders hebben mensen snel het idee dat je niet goed voor je kind zal zijn, het niets kan geven of geen gezond eten ofzo geeft. Of, laat ik het goed formuleren, ik heb het idee dat anderen dat denken. En dat idee is ontstaan door de opmerkingen die ik dit en dit artikel al eens besprak.

Even tussendoor: tienermoeder zijn is niet iets slechts of iets om je voor te schamen. Maar het woord heeft, naar mijn idee, best een negatieve lading. Ik weet ook nooit zo goed of ik het woord nou moet gebruiken ja of nee. Ik ben een tienermoeder, maar ik ben net zoveel mama als iedere andere moeder. Aan de andere kant schrijf ik zo graag omdat ik een groep moeders wil bereiken waar ook de tienermoeder onder vallen. Voorlopig houd ik het dus gewoon bij deze ‘term’ misschien dat dat nog anders is in de toekomst.

“Ik wil heel graag dat iedereen mij een goede moeder vind.”

Doordat ik dus het gevoel heb en vaak bevestigd krijg dat mensen op die manier naar je kijken ontstaat er op een gegeven moment een gevoel dat ervoor zorgt dat je altijd alles op orde wilt hebben. Je wilt namelijk niet bevestigen wat anderen over je denken. Hierdoor wilde ik dus alleen het positieve laten zien, wat bijvoorbeeld om hulp vragen heel moeilijk maakt. Ik heb de laatste tijd steeds meer het idee dat ik sommige dingen echt niet alleen maar deed omdat ze ZO belangrijk waren voor mij (/ons, Johan voedt natuurlijk samen met mij Mila op, maar ik ben veel meer thuis met ons kleine draakje). Ik deed sommige dingen (soms in extreme mate) omdat ik heel graag wilde dat iedereen mij een goede moeder vond voor Mila. Dat ze over mij niet konden zeggen dat ik net zoals die ‘types’ ben die je vaak in de media ziet.

De man met de hamer.

Als ik achteraf terugkijk op de eerste maanden van Mila’s leven krijg ik het echt enorm benauwd. Ik begrijp oprecht niet dat ik het vol heb gehouden. Ik vroeg zoveel van mezelf en wilde niets uit handen geven. Mijn moeder waarschuwde me nog, ‘Ook bij jou komt de man met de hamer’ zei ze steeds. En na een maand of drie kwam die inderdaad. Ik was afgepeigerd en wilde alleen maar huilen. Daarbij was ik na 7 weken ook weer met de pil begonnen en die hormonen deden hele nare dingen met mij. (Meer daarover lees je in dit artikel). Ik wil hier geen zeurartikel van maken, maar als ik er zo op terug krijg was ik echt obsessief bezig met het verzorgen van Mila en ik verloor mezelf. Iemand een middag laten oppassen zorgt niet meteen voor een slechte binding tussen moeder en kind, net zo min als dat een nachtje logeren geen kwaad kan als papa en mama er echt doorheen zitten na weeeken vol gehuil en weinig slaap.

Nou ben ik helemaal voor natuurlijk ouderschap en vind ik de nabijheid van een mama voor een kindje enorm belangrijk. Maar het was op een gegeven moment zo erg dat ik Mila in de draagdoek deed om te kunnen plassen. Ze ging dan dus mee, zodat ze niet in de box hoefde te huilen. Bizar denk ik nu, laten huilen is niet goed natuurlijk, maar ze had die minuut wel overleefd zodat ik even kon gaan plassen.

De druk om mijn diploma te halen ligt hoog. Hoewel veel mensen benoemen dat ze het heel knap vinden dat ik ben doorgegaan zijn er ook veel mensen die het negatief zien dat ik er langer over doe. Ik baal daar zelf ook enorm van, we hadden het zo anders voorgesteld allemaal en het is nu eenmaal anders gelopen. Maar ooit heb ik dat diploma en laat ik anderen zien dat ik het WEL kon, is mijn gedachte heel vaak. Dáár baal ik nog meer van, van die gedachte, ik zou zo graag willen dat het me niets doet dat anderen er iets van vinden en ik wil graag dat ik het echt voor 100% voor mezelf doe. In realiteit weet ik dat mijn drijfveer om door te gaan in het begin wel is gewest dat ik niet durfde te stoppen uit angst voor de reactie van anderen.

“Ik zweet mezelf leeg als iedereen blijft staren..”

Nog een voorbeeld is dat ik wil dat Mila er verzorgd uitziet. Nou is het sowieso wel enorm leuk om te shoppen voor haar, maar zeker in het begin had ik het idee dat ik haar tekort deed met een setje van de Wibra of Zeeman. Lekker belangrijk waar het vandaan komt denk ik nu, toen dacht ik echt dat mensen dan zouden denken dat we haar niets te bieden hadden. Iets wat ik ook vaker heb moeten aanhoren van onbekenden.

Sinds Mila ongeveer een jaar is zijn de driftbuien begonnen. Momenteel zijn ze heel heftig en hebben we pittige, (voor ons) verdrietige dagen achter de rug. Ik schaam me echt dood als Mila het op een gillen zet in het openbaar en zweet mezelf leeg op het moment dat iedereen blijft staren. Mijn onrust maakt haar nog onrustiger natuurlijk dus dat helpt echt niet mee. Maar ik kan de gevoelens, waarbij ik denk dat iedereen vind dat ik een slechte moeder ben omdat mijn kind ligt te gillen op de grond, niet onderdrukken helaas.

Leren echt onvoorwaardelijk te zijn, ook naar mezelf als persoon.

Ik vind het jammer dat ik zo voorwaardelijk ben naar mezelf en mijn grenzen lastig kan aangeven omdat ik het idee heb dat ik daarmee faal als moeder.  Leerpunten zijn het wel en ik weet dat ik al aardig ben gegroeid erin. Ook heb ik het gevoel dat ik Mila misschien niet de ruimte geef die ze nodig heeft doordat ik met non-verbale communicatie vast zal laten merken hoe ik me voel bij bepaalde dingen. Best lastig! Herkennen anderen (tiener)moeders dit?

Liefs,

Alicia

bewijsdrangbuitenwerelddreumesmamajonge mamajonge moedermamastuderende mamatienermoeder

littlebumnl • 13 april 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *