L I T T L E B U M

0

20 jaar oud, mama en happy ?! ♥

Mama was zo lief om een dagje op Mila te passen terwijl Johan en ik op school waren. Ze had mijn broertje uit school gehaald en moest daarna nog even een boodschapje doen. Toen ze in  het winkelcentrum liep kwam ze een aantal mensen tegen die ze al een tijdje niet had gezien. ”WAT LEUK!!!” was hun reactie, ”HEB JE NOG EEN KLEINTJE GEKREGEN?!” M’n mama vertelde ze dan dat ze niet opnieuw moeder was geworden, maar voor het eerst oma. ‘Oh…’ was de reactie dan, want het is natuurlijk doodnormaal om op je 44 nog een vierde kind te krijgen terwijl je andere kids 20, 18 en 10 zijn…

Natuurlijk mag iedereen zelf weten wanneer het tijd is om  de kinderwens te vervullen. Ik vind het alleen zo ontzettend jammer dat ik aangekeken word alsof ik gek geworden ben. Ik hoor vaker ”Die is toch niet van jou?” dan” Leuk dat je mama bent, hoe gaat het?” Wanneer ik zo’n nare-opmerking-maker vertel dat het toch wel mijn kindje is en dat ik ontzettend gelukkig ben met haar, weten ze ineens niks meer te zeggen. Er wordt wat gelachen en er worden  een aantal onverstaanbare dingen gestameld, die gevolgd worden door de woorden ”veel geluk ermee.” Ermee? Alsof mijn kind een voorwerp is. Waarom moet iedereen dan ineens zo raar doen? Omdat ik een jonge mama ben? Alsof ik daardoor minder mama ben dan alle andere mama’s. Ik weet natuurlijk niet evenveel als een andere moeder, ik zal niet van haar houden, we zullen wel een vies huis hebben en onder toezicht staan van de Kinderbescherming. Okay, ik draaf nu door he..

Maar toch, gadver, wat een vooroordelen. Jongens, ik zorg goed voor mijn kind hoor! Ik durf hardop te zeggen dat ik een goede mama ben. Ik geef borstvoeding, zorg voor zoveel mogelijk regelmaat, heb een draagdoek, ga mee in haar behoeftes (NEE DAT IS GEEN VERWENNEN), Mila gaat elke dag in bad, heeft bergen leuke kleertjes, speelt, is vrolijk, groeit prima en het aller, aller, allerbelangrijkste: ik houd van haar en geef haar alle liefde die ik in me heb.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik al zoooo veel opmerkingen gekregen, ik werd nagekeken op straat, wanneer ik op een terras met vriendinnen wat zat te drinken bleven mensen langer kijken dan goed was voor hun nek en ik ben zelfs wel eens uitgelachen. ‘Was het te laat om het weg te laten halen’ is de ergste opmerking die ik heb gehoord, vervolgens zei diegene dat hij het zelf wel zou houden als zijn vriendin zwanger zou worden. Die logica begrijp ik nog steeds niet. Ik had mijn kind niks te bieden volgens hem. Hij zal zijn kind het concept ‘respect’ nooit kunnen bieden ben ik bang, of het feit kunnen aanleren dat liefde niet materialistisch is (HA HA MILA HEEFT OOK GENOEG MATERIALISTISCHE DINGEN DOEI). Ik hoop dat deze jongen ooit een positievere mening zal kunnen vormen, een kindje is namelijk een wonder, geen probleem, ook niet als je 19 bent 😉

Nu is er niet veel anders eigenlijk. Wanneer we met z’n drietjes weg zijn en wat gaan eten zitten mensen te staren. Overduidelijk over je te praten. Sommigen blijven zelfs kijken. In Babypark heb ik huilend borstvoeding gegeven in de borstvoedingsruimte, ik voelde me totaal niet op mijn gemak. Er zaten mensen die maar bleven staren, ze draaiden zich er gewoon voor om zodat ze lekker goed konden gluren. Daarna draaiden ze zich terug en praatten ze wat en daarna werd ik weer aangestaard. Een ander stel leek bozig te kijken, stonden op en liepen weg. Gisteren in de La Place weer twee vrouwen die maar bleven staren. Gelukkig zat er nog een stel met een wat ouder kindje waarvan we complimenten kregen en een warme glimlach, dat heeft me enorm opgevrolijkt.

Ik heb een poosje gedacht dat ik het me inbeeldde, meerdere mensen zeiden ook dat dat waarschijnlijk het geval was. Maar kom op, als mensen staren, roddelen en vreemd/boos kijken kan het niet zo zijn dat ze het hebben over hoe leuk het is om jong mama te zijn. En dat is het wel!

Ik kan wel zeggen dat het me niets doet, dat zou het ook niet moeten doen. Maar het doet me wel iets. Gewoon om het simpele feit dat je als newbee mama al onzeker bent. Doe ik alles wel goed, doe ik wel genoeg, heb ik genoeg voeding, is mijn kindje gelukkig met mij als mama, en ga zo nog maar even door. Ik weet niet alles, dat doet niemand en een perfecte mama bestaat niet, maar toch streef je ernaar omdat je het beste wilt voor je kindje. En ook gewoon omdat ik me er niet voor schaam en ik steeds meer het gevoel krijg dat ik dit wel zou moeten doen.

Ik hoop dat mensen stoppen met alle jonge moeders bestempelen als ‘4 handen op 1 buik-types’ die ongezond leven, hun zaken niet op orde hebben en te lui zijn of de inzichten niet hebben om hard te werken en hun kind een toekomst te bieden. (GEEF DEZE MENSEN PLS DE HULP DIE ZE NODIG HEBBEN AANGEZIEN BLIJKBAAR NIEMAND DIT DOET)
Ik heb 9 maanden lang genoten van een groeiend kindje in mijn buik (ik heb niet alleen genoten hoor, ik heb ook kotsend boven de wc gestaan de eerste maanden.) Ook ik heb 9 maanden lang uitgekeken naar het moment dat ik haar eindelijk kon zien. En ook al was het een verassing dat ik zwanger was, ik ben trots op mijn Mila. Op het feit dat ik mama ben. Op mijn leven en op alles waar ik voor werk, zodat het leven van mijn gezinnetje nog mooier kan worden.

Natuurlijk krijg ik van familie en vriendinnen een hoop support en zijn deze mensen heel trots op Mila, Joos en mij. De mensen die er echt toe doen zijn er altijd, waarvoor zoveel dank! ♥

 

Liefs,

Alicia

babypersoonlijkzwanger

littlebum.nl • 16 januari 2016


Previous Post

Next Post

Comments

  1. janastiens 16 januari 2016 - 15:44 Reply

    een zéér mooi artikel!
    Je mag u nooit schamen voor u kindje en je mag u zeker niets aantrekken van wat andere mensen zeggen, ze weten niet beter!
    Geniet maar van je gezinnetje!
    Groetjes

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *