L I T T L E B U M

Nare opmerkingen die je als tienermoeder krijgt ♥

Als negentienjarige zwanger zijn was niet altijd een feestje. Naast het feit dat het voor jezelf ook wel even wennen is omdat je je leven toch iets anders had voorgesteld, heb je ook nog te dealen met anderen. En die ‘anderen’ zijn genadeloos en gemeen soms. Ik heb zulke vreemde uitspraken en situaties meegemaakt die waarschijnlijk heel herkenbaar zijn voor andere jonge mama’s en ik wilde ze daarom graag delen!

Hoewel de mensen die dichtbij me stonden ook achter mij (en lieve Joos) stonden heb ik het soms wel zwaar gehad. Het is sowieso een heel emotioneel proces, het hele zwanger zijn. Op een goede manier hoor! Maar als tienermoeder (wát een jeukwoord is dat, ik ben ook maar een gewone moeder) is het net even anders. Er waren geen vriendinnen die mee konden praten over de schopjes en groeiecho’s. En hoewel ik weet dat ze oprecht om ons geven, is hun leven ‘gewoon’ doorgegaan. Dat kan soms heel frustrerend zijn. Er waren wel een heleboel mensen die ons vaag kennen (soms ook willekeurige strangers op straat trouwens) die hun ongezouten mening heel graag wilde delen.

En ik weet dat die mensen dit misschien ook wel lezen. Het ging als een lopend vuurtje en in je gezicht doen mensen het liefst alsof ze van niks weten. Vragen als: “Huh ben je zwanger????” terwijl ik zegmaar bijna ging bevallen en het echt niet onder stoelen of banken had gestoken deden me zeer. Het gaf mij het gevoel alsof ik het wel onder stoelen of banken had meoten steken. Alsof mijn kindje ongewenst zou moeten zijn. Want, wie wil dat nou? Een baby op je negentiende… Weet je, ik HOOP dat juist die mensen dit lezen en zich doodschamen. Dat ze voortaan beter nadenken!

“Kon je het niet meer laten weghalen?”

Ik ga beginnen met de ergste. Want dan hebben we dat maar gehad. De persoon in kwestie is een oud collega. Ik meen dat hij zelf al niet eens meer bij de AH werkte omdat hij ontslagen was, maar toch had hij via via gehoord dat ik zwanger was. En daar kwam hij even gezellig over kletsen toen hij me aan het werk zag. “Kon je het niet meer laten weghalen?” vroeg hij me oprecht serieus. Ik stond met mijn mond vol tanden, echt waar. Het verbaasd me nog het meest dat ik er serieus antwoord op gaf. Dat we dat bewust niet wilde, dat wij voor ons kindje wilden zorgen. “Maar je studeert toch? En je werkt bij de Albert Heijn. Wat kan jij het kind geven dan? Ik had wel gewild dat mijn vriendin het weg had laten halen.” Vervolgens ging hij verder met de boodschap dat als zijn vriendin zwanger was hij het wilde houden, want hij had immers gewoon een baan en kon dus meer geven aan zijn kind. Tsja, ik hoop oprecht dat hij tegen die tijd begrijpt dat een kind naast de broodnodige dingen veel meer heeft aan liefdevolle ouders..

“Het was zeker niet gepland???”

Vanaf het begin zijn wij heel eerlijk geweest over het feit dat Mila niet gepland was. Het leek me ook een beetje onnodig om erover te liegen. We zaten allebei in jaar 1 van onze studie en hadden pas net het huurcontract toen we erachter kwamen dat ik zwanger was. Daarnaast is het ook niet iets om je voor te schamen vinden wij. Wij waren beter voorbereid dan menig ouders van 30+ volgens de verloskundige (lalalalaaaa mag ik daar stiekem even om grinniken?) en we gingen er ook voor de 100% voor. Dat het ongepland was betekend niet meteen dat we ons kind zouden gaan verwaarlozen. Toch vond ik de ‘Het was zeker niet gepland’ opmerking met zo’n sneue blik erbij helemaal kut. DAAR GAAT HET NIET OM. De vragen die dan volgden waren soms ook zo gemeen. Over inkomen, werk, wat mijn moeder ervan dacht. Zo sad dat dat het enige is waar mensen aan denken bij zulk blij nieuws over een meisje dat ZOOO gewenst was.

Kapperswijsheden (NOT!)

Bij de kapper waar ik altijd kwam vond een van de kapsters het ook maar vreemd. Ik had immers nog niet geleefd. Ik begrijp dat sowieso niet zo… Waarom moet er eest een ellenlange lijst afgewerkt worden voordat je aan kinderen ‘begint’. ZO graag wil je het dan niet lijkt me. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik had in principe ook best wat langer willen wachten. Maar ik snap alleen niet zo goed waarom mensen tot hun veertigste wachten zodat ze lekker hun gang kunnen gaan echt ‘echt kunnen leven’ om dan op de valreep nog kindjes op de wereld te zetten. Lijkt me ook lastig eerlijk gezegd, je hebt dan 40 (!!!!!) jaar helemaal voor jezelf geleefd en moet dan ineens alles aanpassen enzo. Dat is mijn bescheiden mening he, het gaat mij verder geen drol aan natuurlijk. Net als dat het die lompe kapster geen drol aanging dat ik wel met alle liefde mijn vrijheden op wilde geven. Ik denk zelfs dat je na de geboorte van je kind(eren) pas écht gaat leven, maar ook dat is enkel mijn bescheiden mening.

Het clubje van gelukkige ouders die in blijde verwachting zijn

Naast de directe ‘aanvallen’ waren er op straat ook extreem veel mensen die bijna hun nek braken om te kijken of ze het goed hadden gezien. “JA JONGENS, IK BEN ZWANGER LOOP MAAR DOOR” riep ik soms uit pure frustratie. Uuugh, get over it. Het weekend voor ik ben bevallen zat ik op een terras in Rotterdam te lunchen met twee vriendinnen. Echt, als ik van alle mensen die nog eens omkeken om me aan te gapen een euro had gekregen had ik best een HE draagdoekje erbij kunnen kopen. Wat bezielt die mensen, lekker boeiend dat iemand zwanger is. Geef me dan een lieve lach ofzo, maar houdt je afkeurende blik maar bij je. Hetzelfde geld voor die mensen die het nodig vonden om random te vertellen waarom ik eerst mijn opleiding af had moeten maken of waarom zij gewacht hadden tot ze honderd waren. Houdt die commentaren maar voor je, wil je?! Ik ben nu ook al zwanger zegmaar, kan haar niet meer terug sturen 😉

Dat moment dat je helemaal enthousiast een setje kleding gaat kopen en je de vraag krijgt of het een cadeautje is is ook best pijnlijk als je met je buik naar voren gestoken, in zwangerschapskleding inclusief zo’n ketting met belletje erin de winkel binnen bent gestapt. De vervelende blikken in babyzaken waren sowieso naar. Het gaf echt zo’n gevoel alsof wij niet bij het clubje van gelukkige ouders die in blijde verwachting waren mochten horen. Oh en om nog maar niet te beginnen over de vragen in die 9maandendagboeken, die soms heel pijnlijk of awkward zijn als tienermoeder.

En mocht je je het nou echt afvragen hoe het nou gaat bij zo’n tienermoeder: ik heb heel enthousiast veel te veel gekocht. We wonen gewoon in een huis. Hebben cadeautjes gekregen die soms veel te duur waren. Ik heb tot 20 weken gespuugd alsof mijn leven ervan af hing. Ik heb de babykamer met extreem veel liefde ingericht. Ben ook bevallen en ook bij mij deed het zeer. Al met al is het heel normaal gegaan, alleen is mijn leven anders ingericht. En ik mag extreem gelukkig zijn, bij veel andere tienermoeders gaat het niet over rozen. Genoeg zestienjarigen die er alleen voor staan omdat vriendlief het niet zag zitten en papa en mama al jaren niet meer voor hun kinderen zorgen. Dus ik ben gelukkig en tevreden. En iedereen die wat te klagen heeft over ons leven moet dat misschien lekker voor zich houden, wij doen toch wel ons eigen dingetje, doe jij dat dan ook?

Liefs,

Alicia

jonge mamajonge moederstudent en zwangertienermoedervervelende opmerkingenzwangerzwangerschap

littlebumnl • 30 maart 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *