L I T T L E B U M

2

19 en zwanger: mijn verhaal ♥

Ik merk heel erg dat ik een soort proces doormaak met mijn blog. Al ruim een jaar blog ik op mijn eigen plekje internet en ik durf steeds eerlijker en meer open te schrijven. Steeds als ik iets geaccepteerd heb kan ik er iets over schrijven, waar andere jonge vrouwen misschien iets aan hebben. Vandaag wil ik heel graag vertellen hoe het was om 19 te en onverwacht zwanger te zijn. Ik hoop echt dat het met respect gelezen kan worden. Misschien zie jij het heel anders en heb je er een mening over, dat is alleen maar goed. Vergeet alleen alsjeblieft niet dat dit mijn leven is en mijn beleving is geweest. EN dat we inmiddels al ruim 2 jaar vol ervaring verder zijn.

Uit het boek van Emma van Voor tienerMoeders heb ik een hele belangrijke boodschap geleerd. Voorin in het boek staat namelijk: ‘Dit is mijn verhaal. Zo heb ik het beleefd’. Hierdoor ben ik me gaan realiseren dat het niet erg is dat ik niet meteen helemaal happy was met het feit dat ik zwanger was. En vooral: dat Mila zou leren om dit te accepteren. Dit alles staat namelijk helemaal los van hoeveel ik van haar houd, hoeveel ik voor haar opgeven en dat ik nooit, maar dan ook nooit heb gewild dat ze er niet was.

Op vrijdag 13 maart 2015 deed ik een zwangerschapstest. Ik had al een vermoedde, maar het leek mij en Johan best wel niet logisch/mogelijk dat ik zwanger was.  Eerlijk gezegd dacht ik dat er iets mis was met mij, dat ik misschien helemaal geen kinderen kon krijgen in de toekomst. Het was namelijk zo dat ik al tijden heel lang niet ongesteld werd en echt last had van allerlei klachten. We hadden diezelfde week een optie genomen op ons huisje en waren over the moon toen we die vrijdag te horen kreeg dat we het huis hadden. Toen ik een slok wijn nam om het te vieren bedacht ik me ineens dat ik echt heel graag zeker wilde weten dat ik niet zwanger was. Dus gewoon, om het maar te weten, deed ik de test. Johan wachtte op me in mijn mini kamer en ik sneakte naar de wc met de test onder mijn trui verstopt.

Ik plaste erover heen en terwijl ik hem naar boven bewoog om het ‘dopje’ op de test te klikken zag ik hoe de test in een rap tempo in positief veranderde. De eerste gedachte die door me heen ging was ‘Dit. Kan. Niet.’ Het voelde onwerkelijk, vreemd en toch ook logisch. Alsof iets in mij dit al wist, de symptomen klopten immers wel. Ik liep naar mijn slaapkamer, naar mijn Joosie toe. Ik weet niet eens meer wat ik tegen hem heb gezegd, een paar tellen later liet ik mezelf huilend op de grond zakken. HOE gingen we dit doen, ik had geen idee. Johan was zo lief voor me, zo positief. Hij leek zelfs blij, was ook blij. Ik voelde me raar en voelde meteen een gevoel van liefde, van bescherming. Dit was ons kindje. De wijn heb ik door de gootsteen gespoeld.

De dagen die volgden waren onwerkelijk. Samen met een vriendin en Johan ging ik naar de huisarts, mijn moeder durfde ik niet in te lichten. Ik was zo bang voor haar reactie en de reactie van de rest van de wereld. Ik was bang om iedereen teleur te stellen. De huisarts plande een echo in het ziekenhuis voor de maandag in de week erna. Samen met Johan kocht ik een kaart waarop ik schreef dat ik zwanger was, voor mijn moeder, ik KON het gewoon niet zeggen. Mijn moeder reageerde kalm, wilde dat ik goed nadacht over wat ik wilde. Ik wist allang wat ik wilde, dit was MIJN kindje, ervoor zorgen en ervan houden was wat ik wilde.  Terwijl de dagen voor andere gewoon leken te verlopen overstroomde mijn hoofd zich met vragen. Bij Johan groeide de angst voor alles wat ging komen en dat begrijp ik heel goed. Het gevoel dat dat mij gaf was daardoor niet minder leuk, het voelde alleen en eng. Dit alleen doen wilde ik echt niet.

Omdat ik het gevoel had dat ik al mijn opties moest kennen zijn we bij een abortuskliniek geweest. De meest kille plek op aarde. Johan en mijn moeder gingen mee,  toen we binnen waren zagen we verschillende meisjes van mijn leeftijd. ‘Zouden die net een abortus hebben gehad?’, vroeg ik me telkens af. Ik kreeg een echo en zou pas 3 weken zwanger zijn, er was eigenlijk niets te zien nog, we planden een afspraak voor een abortus. Mijn hart wist wat ik wilde, mijn hoofd had nog geen idee. Wat Johan echt wilde wist ik ook niet. Ik wist wel zeker dat als we zouden kiezen voor een abortus dat het dan zo snel mogelijk moest gebeuren, vandaar dat het me een goed idee leek om de afspraak vast te zetten. Dan was er een deadline, een kader waarbinnen ik kon nadenken.

Toen we de kliniek uitliepen voelde ik me verdrietig. Om alles een beetje los te kunnen laten liepen we door het winkelcentrum bij Zuidplein. Alles wat ik zag waren baby’s, jonge moeders en god, wat voelde ik me verschrikkelijk. Alles in mij schreeuwde dat ik dit niet wilde, toch had ik het gevoel dat ik het juist wel moest willen. Wie wil er nou moeder worden op haar negentiende?? Tot op de dag van vandaag maakt die dag mij emotioneel, de gedachte dat Mila er nooit had kunnen zijn is pijnlijk en moeilijk. Aan de andere kant weet ik ook heel goed dat het niet slecht is, logisch ook dat ik erover nadacht.

Op de maandag die volgende ging ik met mijn moeder naar het ziekenhuis voor de echo daar. Eerst wilde ik die afzeggen, maar ik besloot toch te gaan. Johan kon niet mee vanwege een belangrijke presentatie op school. Ik was ZOOO nerveus, zo bang. Ontspannen was lastig, ik kreeg een inwendige echo en binnen een paar tellen zag ik een klein vlekje. In het vlekje zat een pulserend, nog kleiner mini vlekje. ‘Het heeft al een kloppend hartje’ vertelde de vrouw in het ziekenhuis mij. Mijn moeder en ik moesten allebei huilen. Ik denk dat ik het op dat moment wist. Dat het goed was. Dat dit zo gewoon moest zijn.

Het was een moeilijke tijd. Ik wilde niemand teleurstellen maar wilde ook niet tegen alles wat ik voelde ingaan. Op de dag waarop de abortus gepland stond huilde ik de hele ochtend. Mijn moeder moest werken, Johan was op school. Alles waaraan ik kon denken was ons mini kindje. Ik vermoedde dat het een meisje was, dat ze me vroeg waarom ik haar niet wilde. Het was verschrikkelijk, echt verschrikkelijk. Ik belde mijn moeder om te vragen of ze naar huis wilde komen zodat we konden praten. Ik had mijn beslissing gemaakt, het maakte me niet uit wat Johan ervan zou vinden, dit was mijn kindje. Terwijl ik de kliniek afbelde feliciteerde de vrouw die ik sprak me. ‘Dankjewel’ bracht ik lachend uit. Het voelde goed, ik wist dat dit de juiste beslissing was. Er viel zo’n grote last van mijn schouders af, echt, ik heb me nog nooit zo opgelucht gevoeld. En Johan? Die was blij, opgelucht en blij. Het was goed zo.

Dit is mijn verhaal, dit alles vond plaats in twee weken. Het was een rollercoaster. De hierop volgende tijd moesten we ons huis woonklaar maken, tentamens maken. Ik was veel ziek, aan het spugen, emotioneel en moe. Gewoon hartstikke normaal zwanger dus, net als ieder ander. Ik heb genoten van het zwanger zijn, achteraf niet genoeg, maar spijt heb ik nooit gehad. Natuurlijk vragen wij ons weleens af hoe het zou zijn zonder Mila, eerlijk gezegd vind ik die gedachte verschrikkelijk. Vanaf het moment dat ik zwanger was wilde ik mijn kindje beschermen, haar mama zijn. En precies dat is wat ik doe. Samen met haar geweldige papa aan mijn zij!

Dus lieve jonge vrouw die misschien zwanger is en dit leest. Opzoek is naar informatie, net als ik toen bleek zoeken naar verhalen. Alles wat ik kan zeggen is dat je emoties er mogen zijn, er zelfs zouden moeten zijn. Je gaat leren omgaan met die emoties, je gaat ze accepteren en zal okay zijn.  Zolang jij je gevoel volgt, kiest waar jij je goed bij voelt kan het goed komen. Beloofd!

Liefs,

Alicia

littlebumnl • 27 mei 2017


Previous Post

Next Post

Comments

  1. koosje 31 mei 2017 - 19:28 Reply

    Mooi verhaal en moedig dat je dit deelt! en altijd een goed advies om op je gevoel af te gaan.. kans op spijt lijkt me dan het kleinst, maar hoe dan ook is dit soort dingen wel vreselijk om over te moeten beslissen.

    • littlebumnl 31 mei 2017 - 20:12 Reply

      Dankjewel! ☺️

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *