L I T T L E B U M

4

Eerlijk over mama worden ♥

Ik merk, door het lezen van reacties en ervaringen, dat er rondom het ouderschap een enorme behoefte is naar eerlijkheid. Vrouwen die moeder worden vinden het vaak maar vies tegenvallen. Hun kind wil ieder uur aan de borst drinken en daar hadden ze helemaal geen rekening mee gehouden. Dochter- of zoonlief wordt ook gerust elke nacht na een uur of anderhalf wakker voor nog een slootje melk erbij. Kan niet, mag niet, hoort niet. Alles moet zo snel mogelijk terug naar het oude en het gewone. Maar wat is dat gewone nou eigenlijk? En als zoveel mensen dit soort dingen als verrassing zien zijn we toch niet helemaal eerlijk naar elkaar zou je zeggen..

Met de billen bloot.

Dit is dus wel even onwijs met de billen bloot gaan voor mij, dé meest aannemelijke reden dat veel mensen het niet aandurven. Maar ik ga hier gewoon eerlijk toegeven dat ik ook tegen dat soort dingen aanliep. Ik heb dan ook regelmatig meegehuild als mini onophoudelijk huilde. Ik kon geen reden ontdekken en voelde me zo onwijs falen. Ja, dat is het ook gewoon, dat gevoel van falen komt elke keer weer terug. Als moeder sta je continu aan en wil je alles perfect doen. Maar ik kan iedereen alvast vertellen dat het ook jou niet gaat lukken.

Het moederschap is (naast ontzettend mooi en gaaf) loodzwaar. Zo. Gewoon gezegd. Getypt eigenlijk meer, maar goed. Je wilt alles perfect doen en als dat niet lukt zie je direct het mislukte resultaat van je goed bedoelde poging. Je kan ook niet even ontsnappen uit je moederrol. Ik probeer het weleens hoor. Maar die kleintjes zijn pijlsnel en hebben je gevonden voordat je ook maar tot tien hebt kunnen tellen om je geduld te bewaren. Sta je dan: in de gang met een dichte deur en aan de andere kant van de deur staat een eenjarige te krijsen totdat je terugkomt. Dat geduld verlies je dan. Oja, ook jou gaat dat gebeuren. Hoezeer ik ook achter het onvoorwaardelijke ouderschap sta, ook ik knal weleens uit elkaar van emoties. Ik vind dat op zekere hoogte ook wel gezond voor een kind. Mama is ook maar een mens, ookal doet ze zich voor als superwoman. Ik roep ook weleens onredelijke dingen tegen mini, waar ik dan al snel spijt van heb. Beperken tot een minimum is alles wat ik kan doen. Die kleintjes ontwikkelen ook met een tempo dat niet bij te houden is. Elke keer als ik denk dat ik het snap heeft ze weer nieuwe skills en heb ik weer geen idee wat ik moet doen in de nieuwe situaties. En ze zijn slim. Slimmer dan jij. En soms ook verschrikkelijk grappig terwijl je eigenlijk niet zou moeten lachen. Oh well, gevoel voor humeur krijgt mijn dametje in ieder geval mee.

Ik vind het gevoel van verantwoordelijkheid soms zo overweldigend. Zo van: ‘als je dit fout doet heeft jouw kind een naar leven.’ Zo is het wel ongeveer. Wil nu niemand ongerust maken overigens, maar doe ff je best anders is de boodschap die klinkt. Je leeft voor als ouder zijnde. Mini’s kopiëren alles. Mama chagrijnig? Mini ook. En mini is dan (onbewust denk ik) ineens een stuk minder gemakkelijk in de omgang dan normaal. Kinderen spiegelen je en hierdoor leer je soms pijnlijke dingen over jezelf. Ik ben bijvoorbeeld ook veel bewuster gaan kijken naar HOE ik dingen zeg en wat de effecten daarvan zijn. Simpel dingetje als: ‘make uppen’. Een bijna dagelijks ritueel voor mij. Ik vind het gewoon enorm leuk en fijn om te doen. Als ik dat mooi maken noem geef ik Mila onbewust de boodschap mee dat je zonder make up dus lelijk bent. En dat wil je voorkomen!

Je krijgt er zoveel voor terug.  Zegt men.

Na een week (met geluk meerdere) van rust en regelmaat kom je altijd terecht in zo’n wervelwind van nieuwe dingen die je kleintje laat merken door lekker luidruchtig te zijn. Bij voorkeur rond een uur of drie ’s nachts. Er zijn dagen waarop niemand te genieten is, dagen waarop er alleen maar gehuild wordt, dagen waarop er overal (lees: O V E R A L !!!!!) poep aan zit en dagen waarop de ene driftbui de andere opwacht. Sinds ik moeder ben gaat geen 1 dag meer zoals voorspeld. Living on the edge 2.0 kan je het gerust noemen, het hele mama worden. ‘Maar je krijgt er zoveel voor terug.’ En dat cliché is meer dan waar. Een lach van je kind is het beste medicijn ever. Slijmerige plakkusjes waarbij je ondergesmeerd wordt met het meest recente gegeten voedsel doen het nog beter trouwens. Vertrouw op jouw moedergevoel. Op jou en je kindje als team. En accepteer dat je ook maar een mens bent, jouw kind niet slecht is als het niet doorslaapt(vaak drinkt, minder snel kan kruipen, etc.) en dat je ook fouten mag maken. En dat je best mag toegeven dat het zwaar is en het bij jou er niet aan toe gaat zoals instagram je wil laten geloven. Want zo gaat het nergens, echt niet 😉

Liefs,

Alicia

eerlijkeerlijk over mama wordenemotiesmamamoederschaponvoorwaardelijk ouderschapopvoedenopvoedingouderschap

littlebumnl • 21 maart 2017


Previous Post

Next Post

Comments

  1. Ilka 21 maart 2017 - 12:11 Reply

    Mooi en zo waar!

  2. Tamara 22 maart 2017 - 23:27 Reply

    Oh man man man…. zoooooo waar! AMEN

  3. Justine 8 april 2017 - 09:23 Reply

    Oh zo waar! Ben nu 3 weekjes mama van een geweldige zoon Livay, maar durf eerlijk te zeggen dat het soms tegenvalt, maar je krijgt er zo veel voor terug

    • littlebumnl 8 april 2017 - 09:26 Reply

      Ik denk dat iedereen dat heeft in het begin hoor. Die eerste maanden zijn ook zwaar en de hele situatie is anders. Komt goed! Elke keer ben je net gewend en komen er weer nieuwe uitdagingen als mama en die kan jij best aan! ✨ Gefeliciteerd met Livay

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *